خشخاش کبیر
| خشخاش کبیر | |
|---|---|
| ردهبندی علمی | |
| فرمانرو: | گیاهان |
| تبارشاخه: | نهاندانگان |
| تبارشاخه: | دولپهایهای نو |
| راسته: | آلالهسانان |
| تیره: | شقایقیان |
| سرده: | خشخاش |
| گونه: | P. bracteatum |
| نام دوبخشی | |
| Papaver bracteatum Lindl. | |
خشخاش کبیر یا خشخاش طناز (نام علمی: Papaver bracteatum)[۱] گونهای خشخاش تنومند چندساله با گلهای سرخرنگِ بزرگ و پهن و به اندازهٔ ۲۰ سانتیمتر است که تا ارتفاع ۱٫۲۲ متر رشد میکند و لکهٔ سیاه رنگ برجستهای در مرکز گلبرگهای آن دیده میشود. به این دلیل که این گونه بومی رشته کوه البرز در ایران است به آن خشخاش ایرانی (Iranian poppy) نیز گفته میشود.[۲] شقایق کبیر خویشاوند نزدیک خشخاش زینتی است.
پزشکی
[ویرایش | اشتراکگذاری]از شقایق کبیر برای تولید تجاری تبائین استفاده میشود که پیشساز داروهای مهمی مثل بوپرنورفین، اکسیکدون، نالوکسان و نالتروکسان است.
این گونه اولین بار توسط دو دانشمند ایرانی به نامهای دکتر لالهزاری و دکتر شرقی در سال ۱۳۴۵ خورشیدی در نشریه معتبر نیچر به محافل علمی جهان معرفی گردید.[۲]
ادبیات
[ویرایش | اشتراکگذاری]شقایق نام نوعی گل است که به عشق و عاشقی شناخته میشود و و نام آن ریشهٔ عربی دارد. در انگلیسی گل شقایق را poppy مینامند که سیاهی در اعماق آن به نشانهٔ داغداری و سوختن از عشق است. نام شقایق در ایران یک نام دخترانه است.
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- مظفریان، ولیالله (۱۳۷۵). فرهنگ نامهای گیاهان ایران: لاتینی، انگلیسی، فارسی. تهران: فرهنگ معاصر. شابک ۹۶۴-۵۵۴۵-۴۰-۴.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده)
- ↑ مظفریان، فرهنگ نامهای گیاهان ایران، 392.
- 1 2 Sharghi, N.; Lalezari, I. (1967). "Papaver bracteatum Lindl., a Highly Rich Source of Thebaine". Nature (in English). 213 (5082): 1244–1244. doi:10.1038/2131244a0. ISSN 1476-4687.