حرکت مافوق نور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حرکت مافوق نور یا سفر مافوق نور یک سامانه پیشرانشی در بسیاری از فیلم‌ها و کتاب‌های علمی-تخیلی از جمله فیلم پیشتازان فضا می‌باشد.[۱] یک فضاپیما با استفاده از این سامانه می‌تواند "وارپ کند" و به سرعت های فراتر از نور برسد.

تئوری[ویرایش]

عملکرد این سیستم بر اساس مفهوم "وارپ فضا" استوار است. بر خلاف نظریه هایی مثل ورود به بعد ابرفضا (Hyperspace) برای سفر سریعتر از نور (مانند سری فیلم جنگ ستارگان)، این سیستم فضاپیما را فضای عادی نگه می دارد، ولی با استفاده از واکنش بین ماده و پادماده، یک "حباب" در فضا-زمان در اطراف فضاپیما ایجاد می کند و آن را از آثار سرعت های بالا همچون تغییرات جرم خود فضاپیما یا سرنشینان آن یا سریع تر گذشتن زمان حفظ می نماید. بنابراین، سرنشینان فضاپیما هیچ تغییر فیزیکی در اطراف خود یا فضاپیما مشاهده نمی‌کنند. در حالت عادی طبق نظریه نسبیت خاص اینشتین، هیچ جسمی نمی‌تواند به سرعت نور برسد، ولی به علت وجود این حباب، سرعت نور نیز حرکت فضاپیما را محدود نمی‌کند و فضاپیما می‌تواند بسته به قدرت "سامانه وارپ" به سرعت هایی فراتر از نور دست یابد.

در سینما و سایر رسانه های تصویری[ویرایش]

سفر مافوق نور در فیلم‌های علمی-تخیلی اغلب به صورت نمایی از حرکت سریع رگه‌های نور به تصویر کشیده شده است. از دید سرنشینان فضاپیما، تمام نقاط نورانی کشیده و تبدیل به رگه می شوند و نما را در بر می گیرند. از دید ناظران خارجی، فضاپیما در یک لحظه ناگهان شتاب گرفته و دور می شود و گاهی نیز دنباله نورانی کوتاهی در پشت آن دیده می شود.

در سری "پیشتازان فضا"، فضاپیماها مجهز به سامانه وارپ و همچنین سامانه کنترل اینرسی هستند تا از حرکت سرنشینان به علت شتاب دفعه ای فضاپیما جلوگیری شود. واکنش های ماده-پادماده در "مرکز وارپ" سفینه کنترل می شود. برای سرعت فرانوری فضاپیماها مقیاسی تعریف شده که از صفر تا ۱۰ است که نشان می دهد سرعت حداکثر فضاپیما در هنگام وارپ چند برابر سرعت نور است. مثلاً سریعترین فضاپیماها مجهز به سیستم "وارپ ۱۰" هستند.

در واقعیت[ویرایش]

در سال ۱۹۹۴ میگوئل آکوبیِر سامانه ای را در تئوری مطرح کرد که با استفاده از واکنش ماده و پادماده می‌تواند فضای جلوی فضاپیما را منقبض و فضای پشت آن را منبسط کرد و نتیجه ای مشابه ماشین های وارپ به دست آورد.

دانشجویان دانشگاه لستر با استفاده از فرضیه نسبیت خاص اینشتین، حرکت سریعتر از نور (FTL) را شبیه سازی و تصویر جدیدی از سفر مافوق نور ارائه کرده‌اند.[۲]

منابع[ویرایش]