جوشکاری زیر آب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جوشکاری زیر آب

جوشکاری زیر آب از زمان جنگ جهانی دوم هنگامی که کشتی‌های خسارت دیده باید سریعاً در آب تعمیر می‌شدند به وجود آمد. بیرون آوردن کشتی برای تعمیر کردن آن، هم‌اکنون هم بسیار هزینه بر است و صرفه اقتصادی ندارد.

بسیاری از مردم جوشکاری زیر آب را بسیار عجیب می‌دانند، چون ماهیت جوشکاری را از آتش می‌دانند.

ولی جوشکاری ماهیت قوس الکتریکی دارد و روشن شدن آن زیر آب کار عجیبی نیست. برای جوشکاری در خشکی، هوا یونیده می‌شود و در آب، بخار آب یونیزه می‌شود.

انواع جوشکاری زیر آب[ویرایش]

دو روش متدوال برای جوشکاری زیر آب عبارتند از:

  1. جوشکاری خشک
  2. جوشکاری مرطوب.

آثار منفی جوشکاری مرطوب عبارت‌اند از ترک خوردگی هیدروژنی، افت شدید دما که باعث تغییرات ساختاری و متالورژیکی می‌شود و همچنین اکسیژن با عناصر آلیاژی ترکیب می‌شود و اکسید این آلیاژها در آب حل می‌شوند. جوشکاری خشک در یک اتاقک در داخل آب انجام می‌گیرد و داخل اتاقک هوای فشرده وجود دارد که فشار داخل و خارج اتاقک را بالانس می‌کند. اتاقک‌ها را دو تکه می‌سازند و داخل آب، و روی قطعه مورد نظر دو تکه را به هم وصل می‌کنند. یک لوله رابط بین کشتی و اتاقک است و وسایل مورد نیاز را به وسیله این لوله به اتاقک می‌فرستند. این روش برای اولین بار در آمریکا انجام گرفت اما چون بسیار پرهزینه و وقت گیر است دانشمندان سعی می‌کنند مشکلات جوشکاری مرطوب را حل کنند چون سریعتر و ارزانتر است. وسایل ایمنی همان وسایل ایمنی جوشکاری روی خشکی است بعلاوه تجهیزات غواصی.

جوشکاری زیر آب با صنعت نفت و گاز گره خورده‌ است.

خطرات این نوع جوشکاری زیر اب[۱]

برای غواص یا جوشکار خطر شوک الکتریکی وجود خواهد داشت. اقدامات احتیاطی که انجام شده‌اند عبارتند از عایق بندی مناسب و در حد کافی تجهیزات جوشکاری، بسته شدن منبع الکتریسیته درست زمانی که قوس به پایان می‌رسد و نیز محدود کردن ولتاژ جوشکاری قوس فلزی دستی در مدار باز دستگاه جوشکاری، خطر دیگر تولید شدن هیدروژن و اکسیژن در جوشکاری مرطوب توسط قوس است.

مشکلات جوشکاری زیرآب[۲][ویرایش]

از جوشکاری مرطوب زیرآب برای تعمیر برخی سازه‌های دریایی سنگین استفاده می‌شود که یا امکان انتقال آن‌ها به خشکی برای اجرای فرایندهای جوشکاری مرسوم وجود نداشته و یا فاقد صرفه اقتصادی هستند. این روش اغلب جهت تعمیر بدنه کشتی ها، اجزای سازه‌های سنگین و خطوط انتقال نفت و گاز به کار برده می‌شود. تلاش‌هایی برای بهبود کیفیت جوش‌های ایجاد شده در زیرآب و تحت شرایط مرطوب انجام شده‌است اما هنوز مشکلاتی وجود دارد که به شدت بر کیفیت این نوع از جوش تأثیرگذار است. در ادامه به برخی از مشکلات این نوع جوشکاری اشاره شده‌است:

  • دید جوشکار
  • تخلخل جوش
  • ایمنی جوشکار

منابع[ویرایش]