جان چرچیل

ارتشبد His Grace جان چرچیل KG PC
Portrait by Adriaen van der Werff
First Lord of the Treasury
دوره مسئولیت ۸ مه ۱۷۰۲ – ۱۱ اوت ۱۷۱۰
پادشاه	ملکه آن
پس از	The Earl of Carlisle
پیش از	The Earl Poulett
اطلاعات شخصی
زاده	۲۶ مهٔ ۱۶۵۰ مازبری
درگذشته	۱۶ ژوئن ۱۷۲۲&#۱۶۰;(۱۷۲۲-۰۶-۱۷) (۷۲ ساله)
ملیت	پادشاهی بریتانیای کبیر
همسر(ان)	سارا چرچیل، دوشس مارلبرو (m. 1677/78)
فرزندان	7, including: Henrietta Anne John
والدین	Winston Churchill Elizabeth Drake
امضا
خدمات نظامی
وفاداری	انگلستان (1667–1707) بریتانیای کبیر (1707–1722)
خدمت/شاخه	English army نیروی زمینی بریتانیا
درجه	General
فرمانده	Commander-in-Chief of the Forces Master-General of the Ordnance
جنگ‌ها/عملیات‌	Monmouth Rebellion Battle of Sedgemoor جنگ نه‌ساله Battle of Walcourt جنگ جانشینی اسپانیا Battle of Schellenberg Battle of Blenheim Battle of Elixheim Battle of Ramillies نبرد اودنرد Siege of Lille Battle of Malplaquet Siege of Bouchain
جوایز	نشان بند جوراب

جان چرچیل (انگلیسی: John Churchill, 1st Duke of Marlborough; ۲۶ مهٔ ۱۶۵۰ – ۱۶ ژوئن ۱۷۲۲&#۱۶۰;(۱۷۲۲-۰۶-۱۷) (۷۲ ساله)) افسر ارتش بریتانیا و سیاستمدار بود. او که از خانواده‌ای اشرافی بود، در دهه ۱۶۷۰ و اوایل دهه ۱۶۸۰ به عنوان پادو در دربار خاندان استوارت در زمان جیمز، دوک یورک، خدمت می‌کرد و با شجاعت و مهارت دیپلماتیک خود، پیشرفت نظامی و سیاسی کسب کرد. او به خاطر اینکه هرگز در هیچ نبردی شکست نخورده، شناخته می‌شود.

نقش چرچیل در شکست شورش مونموث در سال ۱۶۸۵ به تثبیت تاج و تخت جیمز کمک کرد، اما او بازیگر کلیدی در توطئه نظامی بود که منجر به عزل جیمز در طول انقلاب باشکوه شد. ویلیام سوم به او عنوان ارل مارلبورو را اعطا کرد، اما اتهامات مداوم به یعقوبی‌گرایی منجر به سقوط او از سمت و حبس موقت در برج لندن شد. ویلیام با انتصاب او به عنوان معاون خود در هلند جنوبی (بلژیک امروزی) قبل از وقوع جنگ جانشینی اسپانیا در سال ۱۷۰۱، توانایی‌های او را به رسمیت شناخت، اما تا زمان به سلطنت رسیدن ملکه آن در سال ۱۷۰۲، شهرت و ثروت خود را تضمین نکرد.

چرچیل در سال ۱۶۸۵ در شکست شورش مونموث، دوک یورک، خدمت کرد. ازدواج با سارا جنینگز و رابطه‌اش با آن، ترقی مارلبورو را ابتدا به مقام سرلشکری نیروهای بریتانیا و سپس به مقام دوک‌نشینی تضمین کرد. پیروزی‌های او در نبردهای بلنهایم (۱۷۰۴)، رامیلیز (۱۷۰۶)، اودنارد (۱۷۰۸) و مالپلاکه (۱۷۰۹) به عنوان رهبر بالفعل نیروهای متفقین در کشورهای سفلی، جایگاه او را در تاریخ به عنوان یکی از بزرگ‌ترین ژنرال‌های اروپا تثبیت کرد. رابطه طوفانی همسرش با ملکه و اخراج بعدی او از دربار، در سقوط خودش نقش اساسی داشت. مارلبورو که مورد بی‌مهری آن قرار گرفته بود و بین جناح‌های توری و ویگ گرفتار شده بود، از سمت خود مجبور به ترک قدرت شد و به تبعید خودخواسته رفت. او با به تخت نشستن جورج اول در سال ۱۷۱۴ دوباره مورد توجه قرار گرفت، اما سکته مغزی در سال ۱۷۱۶ به دوران حرفه‌ای او پایان داد.

رهبری مارلبورو بر ارتش اصلی متفقین علیه لویی چهاردهم از سال ۱۷۰۱ تا ۱۷۱۱ به تثبیت ظهور بریتانیا به عنوان یک قدرت برتر کمک کرد، در حالی که توانایی او در حفظ وحدت در ائتلاف متزلزل، مهارت‌های دیپلماتیک او را نشان داد. مورخان نظامی اغلب او را به خاطر مهارت‌های سازمانی و لجستیکی و همچنین توانایی‌های تاکتیکی‌اش به یاد می‌آورند. شاهکارهای نظامی مارلبورو منجر به این شده است که مورخان متوالی او را به عنوان یکی از بهترین فرماندهان نظامی تاریخ توصیف کنند.

جستارهای وابسته

• اچ‌ام‌اس مارلبرو

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «John Churchill, 1st Duke of Marlborough». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۷ مارس ۲۰۱۹.