تاریکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تاریکی واژه ایست که بشر همیشه در مقابل روشنایی به کار می‌برد و می‌برد. تاریکی امریست عدمی و به هیچ وجه نمی‌شود ان را با روشنایی مقایسه کرد. زیرا روشنایی امری است (وجودی) اما تاریکی از (عدم) دلالت دارد. در نتیجه به کار بردن جمله تاریکی وجود دارد یا تاریکی تولید می‌شود اشتباه است. عدم وجود نور یا روشنایی را به اصطلاح (تاریکی) می‌نامیم.

تاریکی در اثر هنری[ویرایش]

تاریکی نشانه گمراهی است اغوای دین و شیاطین و نشانهٔ دورویی و نفاق است. در اثر هنری توقف، سکون، ایستایی و عدم رشد هم چنین امتناع از به سوی کمال رفتن را می‌نماید.[۱] به مثابهٔ این که پای تاریکی به میان اثر هنری بیاید معانی اثر دگرگون می‌شود. سیاه مطلق چیزی را القا نمی‌کند بلکه تنها اندوه زیاد و زننده است. بسیاری از هنرمندان از جمله ونسان ون گوگ و اوژن دلاکروا بسیار آرزومند این بودند که سیاه بر روی سیاه را به تصویر بکشند اما چنان که معلوم است برای نمایان شدن تاریکی نیاز به مقداری روشنی است که استفادهٔ نادرست از آن اثر را به ابتدال می‌کشد و تاثیر برعکس بر بیننده می‌گذارد.

تاریکی در فضا[ویرایش]

در رنگ آمیزی دیوارهای اتاق یا تالار اگرسقف تیره باشد احساس خواهد شد که فاصلهٔ سقف تا کف کاهش یافته و بر سر بیننده سنگینی می‌کند "چنان که از خوف سنگینی آسمان تیره شب تنها می‌شود به خواب پناه برد"[۲] همچنین اگر دیوارها تیره و تاریک رنگ آمیزی شوند فضای اتاق کوچکتر به نظر میرس و برعکس برای نشان دادن وسعت در یک فضا باید از رنگ‌های روشن استفاده شود.

تاریکی در ترکیب هنری[ویرایش]

تاریکی و تیرگی احساسی از سنگینی به بیننده می‌دهد به همین دلیل مبنا در اثر هنری بر این است که قسمت‌های تاریک در بخش پایین اثر قرار گیرند و قسمت روشن در بالای اثر.

تاریکی در رنگ‌ها[ویرایش]

تیرگی در ترکیب با رنگ‌ها ایجاد حزن و اندوه می‌کند. چنان که سیاه، قرمز را به خاموشی می‌برد، زرد را چرکین و جسمی می‌کند وآبی را مرده و سنگین.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. آیت الهی، حبیب‌الله. هنر چیست. نشر رجاء، 1364. 
  2. آیت الهی، حبیب‌الله. هنر چیست. نشر رجاء. 
  3. مبانی هنرهای تجسمی. آموزش و پرورش. 

پیوند به بیرون[ویرایش]