تئوری بی ای تی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تئوری بی ای تی(به انگلیسی: BET theory) در جذب سطحی مواد جامد مطرح می شود.یکی از کاربرد های مهم این تئوری توضیح رفتار مولکول های گاز در پدیده جذب سطحی بر روی سطوح جامد است.همچنین از این روش برای محاسبه سطح ویژه مواد جاذب سطحی استفاده می شود.نام این تئوری از حرف اول نام سه دانشمند به نام های استیون برونار (به انگلیسی: Stephen Brunauer) ،پاول هیوج ایمت (به انگلیسی: Paul Hugh Emmett) و ادوارد تلر (به انگلیسی: Edward Teller) که این تئوری را در سال 1938 ارائه کرده بودند، گرفته شده است.[۱]

تعریف[ویرایش]

نموار تئوری بی ای تی

این تئوری که شکل توسعه یافته تئوری لانگمویر است بر اساس فرضیات لانگمویر بنا شده اند که عبارت اند از:

  1. سطح جسم جامد یک سطح همگن است ،یعنی از یک نوع ماده تشکیل شده و تعداد مشخصی مکان برای جذب بر روی سطح وجود دارد.
  2. هر مکان بیشتر از یک مولکول جذب نمی کند ،در چنین شرایطی یک تک لایه از مولکول ها بر روی سطح جسم جامد جذب خواهد شد.
  3. مولکول های گاز جذب شده در فاز بخار یک رفتار ایده آل دارند یعنی هیچ بر همکنشی بین مولکول های گاز باهم و با سطح جاذب وجود ندارد.
  4. فرآیند جذب همانند یک فرآیند تعادل مشابه میعان شدن و دفع مولکول های گاز بر روی سطح جسم جامد در نظر گرفته می شود.

بر اساس این فرضیات:

در این رابطه حجم مورد نیاز از گاز برای تشکیل یک تک لایه، حجم کل گاز جذب شده، و به ترتیب فشار مورد آزمایش و فشار اشباع می باشد.همچنین مقدار پارامتر بر اساس رابطه زیر محاسبه می شود:

در این رابطه آنتالپی جذب برای تشکیل تک لایه و آنتالپی جذب برای ایجاد مایع بر روی سطح است.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. S. Brunauer, P. H. Emmett and E. Teller, J. Am. Chem. Soc., 1938, 60, 309. doi:10.1021/ja01269a023
  2. بارو،گ،م.شیمی فیزیک ،جلد دوم،ترجمه مسعود حسن پور.مرکز نشر دانشگاهی.تهران 1387 ISBN 964-01-0607-0