بلومتر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

بلومتر [۱] دستگاهی است برای اندازه گیری قدرت(توان) تابش تصادفی(حادثه ای) الکترومغناطیسی، از طریق حرارت دادن به یک ماده با مقاومت الکتریکی وابسته به دما.

منابع[ویرایش]