براتعلی فدایی هروی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

براتعلی فدایی هروی (۱۳۰۸–۱۴۰۰) شاعر اهل افغانستان بود.

تولد

فدایی هروی در سال ۱۳۰۸ خورشیدی در شهر کهنه هرات به دنیا آمد.

مهاجرت به اییران

او مدتی در هرات و دیگر ولایات افغانستان کارمند دولت بود. با آغاز تهاجم شوروی به افغانستان به ایران مهاجرت کرد و در سال ۱۳۷۱ بعد از پیروزی مجاهدین، به افغانستان بازگشت و دوران پایانی زندگی خود را در هرات گذراند.

غزلسرایی و شعر مقاومت

او شاعری غزل‌سرا با درون‌مایه‌های نوتر و مبتنی بر روال کلاسیک شعر فارسی بود.[۱] فدایی هروی به دلیل سابقه طولانی در سرایش شعر، به «شیخ‌الشعرا» شهرت یافته بود. برات‌علی فدایی هروی در سرایش «شعر مقاومت» شهرت خاصی داشت و شعرهای او در سال‌های جنگ با شوروی سابق، طرفداران زیادی میان مردم و جبهه‌های نبرد داشته‌است.

آثار

شعرهایش در چندین کتاب جداگانه چاپ و منتشر شده‌است. «حریم راز»، «منتخبی از آثار فریاد خون»، «گنج اسرار و راز سخن»، «چامه‌ها و چکامه‌ها»، «راه روشن و گنج در ویرانه»،مهم‌ترین آثار فدایی هروی است.

مقام شاعری

شاعران و اهل ادب در هرات، برات‌علی فدایی هروی را هم‌پایه شاعران نام‌داری چون قاری عبدالله، غلام‌احمد نوید، غلام‌نبی عشقری و خلیل‌الله خلیلی می‌دانند. چندی پیش، برخی فرهنگیان هرات انجمن ادبی «ناظم هروی» را به پاس فعالیت‌های فرهنگی فدایی هروی، به نام «برات‌علی فدایی هروی» تغییر نام دادند.[۲]

درگذشت

این شاعر توانا در آذر 1400 درگذشت.

منابع

  1. «براتعلی فدایی هروی شاعر پیشکسوت در هرات درگذشت». بی‌بی‌سی.
  2. ««فدایی هروی»، شاعر مشهور افغانستان درگذشت». فارس.