ایاد علاوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایاد علاوی
معاون سوم رییس جمهور عراق
مشغول به کار
سپتامبر ۲۰۱۴ – تاکنون
رئیس‌جمهور فؤاد معصوم
نخست وزیر عراق
رئیس‌جمهور غازی مشعل عجیل الیاور
پس از غازی مشعل عجیل الیاور
پیش از ابراهیم جعفری
رئیس‌جمهور حکومت انتقالی عراق
مشغول به کار
۱ اکتبر ۲۰۰۳ – ۳۱ اکتبر ۲۰۰۳
پس از احمد چلبی
پیش از جلال طالبانی
اطلاعات شخصی
تولد ۱۹۴۵ (۶۹–۷۰ ساله)
بغداد،
ملیت  عراق
حزب سیاسی ائتلاف میهنی عراق
جنبش وفاق ملی عراق
آلما ماتر دانشگاه لندن
پیشه سیاستمدار
تخصص عصب‌شناس
دین اسلام شیعه

ایاد علاوی (متولد ۱۹۴۴) سیاستمدار عراقی است که بین سال‌ها ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ نخست‌وزیر این کشور بود و از سال ۲۰۱۴ یکی از معاونان رئیس جمهور عراق است. علاوی که از شیعیان عراق است در جوانی عضو حزب بعث بود. در سال ۱۹۷۵ از این حزب خارج شد و در سال ۱۹۹۱ جنبش وفاق ملی عراق را تأسیس کرد و تاکنون ریاست آن را برعهده دارد. وی در انتخابات ۲۰۰۵ و ۲۰۱۰ در ٰرأس ائتلاف العراقیه و در انتخابات ۲۰۱۴ در رأس ائتلاف الوطنیه در انتخابات مجلس عراق حضور داشت.

ایاد علاوی که پس از سرنگونی حکومت صدام حسین در سال ۲۰۰۳ از سوی نیروهای آمریکایی به عنوان یکی از اعضای ۲۵ گانه «مجلس الحکم» شورای حکومت انتقالی عراق انتخاب شده بود، در ۲۸ ژوئن به سمت نخست وزیر و اولین رئیس دولت عراق پس از صدام حسین برگزیده شد و قدرت را از پل برمر حاکم آمریکایی عراق تحویل گرفت و تا هنگام پیروزی ائتلاف عراق یک‌پارچه در انتخابات پارلمانی و معرفی ابراهیم جعفری به عنوان نخست وزیر جدید عراق این سمت را بر عهده داشت.

زندگی[ویرایش]

وی در سال ۱۹۷۸ در انگلیس مورد سوءقصد عوامل اطلاعاتی عراق قرار گرفت. و در ۱۹۹۱ جنبش وفاق ملی عراق را که جریانی مخالف حکومت وقت عراق بود بنیان نهاد که بسیاری از بعثیون سابق به آن پیوستند. علاوی سه سال نیز در اردن زندگی کرد و با کشورهای مصر، اردن و امارات ارتباط نزدیکی دارد.

ائتلاف العراقیه به رهبری او در انتخابات ۲۰۱۰ موفق شد با کسب ۹۱ کرسی (۲۴.۷٪ آراء) فهرست پیروز در پارلمان عراق شود.[۱] وی در انتخابات سال ۲۰۱۴ با فهرست الوطنیه شرکت کرد و با ۲۱ کرسی در رتبه پنجم قرار گرفت.

زندگی سیاسی[ویرایش]

شیعه بودن و بعثی بودن او موجب شده تا به نوعی سمبل اتحاد شیعه و سنی در عراق باشد.[نیازمند منبع] علاوی در هنگام پایان جنگ از معدود افرادی بود که با اقدام نیروهای ائتلاف در انحلال حزب بعث و ارتش عراق مخالف بود و آن را باعث افزایش هرج و مرج می‌دانست. اعتراض شدید او به حمله نظامی گسترده ارتش آمریکا به فلوجه نیز موجب افزایش محبوبیت او در بین مردم عراق شد.[نیازمند منبع]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

ماهنامه چشم انداز ایران، پاییز۱۳۸۳

جستارهای وابسته[ویرایش]