نوری مالکی

با نوری‌ماکی اشتباه نشود.

نوری مالکی
معاون رئیس‌جمهور عراق
دوره مسئولیت ۱۰ اکتبر ۲۰۱۶ – ۲ اکتبر ۲۰۱۸
رئیس‌جمهور	فؤاد معصوم
نخست‌وزیر عراق
دوره مسئولیت ۲۰ مه ۲۰۰۶ – ۸ سپتامبر ۲۰۱۴
رئیس‌جمهور	جلال طالبانی
پس از	ابراهیم جعفری
پیش از	حیدر عبادی
اطلاعات شخصی
زاده	نوری کامل محمد حسن المالکی ۲۰ ژوئن ۱۹۵۰ ‏(۷۵ سال) ۳۰ خرداد ۱۳۲۹ شمسی کربلا پادشاهی عراق
ملیت	عراقی
حزب سیاسی	حزب الدعوه اسلامی ائتلاف دولت قانون
همسر(ان)	فلاحه خلیلی
فرزندان	پنج فرزند
پیشه	سیاستمدار

نوری کامل محمد حسن المالکی (۱۹۵۰ کربلا) که با نام جواد المالکی نیز شناخته می‌شودT سیاستمدار شیعه عرب و نخست‌وزیر پیشین عراق است که در حال حاضر از سال ۲۰۰۷ رهبر حزب الدعوه اسلامی در کشور عراق است. وی معاون رئیس‌جمهور عراق هم بوده‌است. او در آوریل ۲۰۰۶، جای ابراهیم جعفری را گرفت و نخست‌وزیر عراق شد. او تا سپتامبر ۲۰۱۴ در مقام نخست‌وزیری باقی ماند. ,d از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ و دوباره از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ به عنوان معاون رئیس جمهور خدمت کرد. ترور نوری المالکی در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۵ خنثی شد.

پیشینه

وی در سال ۱۹۵۰ در شهرستان طویریج در استان کربلا به دنیا آمد و لیسانس خود را از دانشگاه اصول دین بغداد دریافت کرد. بعدها در رشته ادبیات عربی به درجه کارشناسی ارشد رسید. در سال ۱۹۷۰ به حزب الدعوه پیوست. در سال ۱۹۷۹ (۱۳۵۷ش) دولت وقت عراق دستور اعدام تمامی اعضاء حزب الدعوه الاسلامی را داد و مالکی به همراه شمار زیادی از افراد این حزب از عراق گریخت. او همچنین به مدت شانزده سال در سوریه زندگی کرده است.

نوری المالکی در زمان حکومت صدام حسین به کردستان عراق که ارتش بعث از بخشهایی از آن عقب‌نشینی کرده بود پناهنده شد و مدت زیادی را در آنجا و به‌ویژه شهر اربیل سپری کرده است و مدرک فوق لیسانس ادبیات عرب خود را از دانشگاه صلاح‌الدین اربیل در شمال عراق گرفته است.,d در طول و هم پس از اشغال عراق به رهبری آمریکا، مالکی از نزدیک با نیروهای چندملیتی همکاری کرد و پس از خروج از عراق نیز به همکاری با ایالات متحده ادامه داد.

کتاب «تجربه و سیاست» که به فعالیت‌های سیاسی نوری مالکی دبیرکل حزب دعوه عراق و نخست‌وزیر اسبق این کشور می‌پردازد، تألیف شده است و در همین سال منتشر شد.

او توسط مقامات آمریکایی و عراقی‌های محلی به دلیل توانمندسازی شبه‌نظامیان شیعه، روابط نزدیکش با مقامات دولتی/نظامی ایران و دامن زدن به خشونت‌های فرقه‌ای عراق با ترجیح دادن چهره‌های سیاسی/نظامی شیعه بر اعراب سنی و همچنین سایر اقلیت‌های غیرشیعه مورد انتقاد قرار گرفت.