اسکندرنامه
 | این مقاله به هیچ منبع و مرجعی استناد نمیکند. |
اسکندرنامه گونهای از ادبیات داستانی در ادبیات فارسی و ترکی است که به سرگذشت و شرح داستانهای (عمدتاً خیالی) اسکندر مقدونی، پادشاه و فرمانده نظامی مشهور مقدونی میپردازد. شماری اسکندرنامه هم وجود دارد که موضوع آنها ربطی به اسکندر ندارد. برخی از اسکندرنامهسرایان نیز ظاهرا به دلیل شهرت اسکندر به عنوان پادشاهی جهانگیر و پیروزمند یا حاکمی حکیم و فیلسوفمشرب، نام اثر خود را اسکندرنامه نهادهاند تا یادآور نام او باشد.
در ايران اسكندرنامههای فراوانی به نثر و نظم، از اواخر سده چهارم قمری تـا عهـد صـفوی پديد آمده است كه اسكندرنامههای منظوم از نظر ارزش ادبی بسيار درخشانتر از اسكندرنامههای منثور هستند.
مشهورترین اسکندرنامهها در ادبیات فارسی، اسکندرنامهٔ نظامی گنجوی به نظم و اسکندرنامه نقالی (مشهور به اسکندرنامه هفتجلدی) به نثر هستند.
ویژگی
[ویرایش]اسـكندرنامهها تـاريخ زندگی اسكندر مقدونی را رنگ و بوی داستانی، افسانهای، اساطيری، دينی و معجـزهآسا دادهاند.شخصیت اسکندر و داستانهای مربوط به او خیالی هستند و با دانستههای تاریخی فاصله زیادی دارند.
اسکندرنامههای مشهور
[ویرایش]- اسکندرنامه نظامی گنجوی
- اسکندرنامه نقالی مشهور به اسکندرنامه هفتجلدی،
- اسكندر و عيّاران نوشته مولانا منوچهرخـان حكـيم (در دوره صفوی)
- دارابنامه از طرسوسی
- اخبار اسکندر
- داستان اسکندر و داراب و داستان پادشاهی اسکندر در شاهنامه
- خردنامهٔ اسکندری از عبدالرحمان جامی
- آیینه سکندری از امیرخسرو دهلوی