استان سانتا فه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
استان سانتا فه
Provincia de Santa Fe
استان
پرچم استان سانتا فه
پرچم
نشان رسمی استان سانتا فه
نشان
محل استان سانتا فه در نقشهٔ آرژانتین
محل استان سانتا فه در نقشهٔ آرژانتین
Santa Fe province (Argentina), departments and capital.png
مختصات: ۳۳°۴۳′۲۲″جنوبی ۶۲°۱۴′۴۶″غربی / ۳۳٫۷۲۲۷°جنوبی ۶۲٫۲۴۶°غربی / -33.7227; -62.246مختصات: ۳۳°۴۳′۲۲″جنوبی ۶۲°۱۴′۴۶″غربی / ۳۳٫۷۲۲۷°جنوبی ۶۲٫۲۴۶°غربی / -33.7227; -62.246
کشور  آرژانتین
مرکز استان سانتا فه
حکومت
 • فرماندار ارمس بینر
مساحت
 • کل ۱۳۳٬۰۰۷ کیلومتر مربع (۵۱٬۰۰۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰)
 • جمعیت ۳٬۲۰۰٬۷۳۶
 • تراکم ۲۴/km۲ (۶۲/sq mi)
نام اهلیت santafesino
منطقهٔ زمانی ART (یوتی‌سی ۳-)
کد ایزو ۳۱۶۶ AR-S
وبگاه www.elecciones.santafe.gov.ar/web-gral2011/index.html


استان سانتا فه ، یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در مرکز – شرق کشور می‌باشد که با ااستان‌های چاکو، کورینتس، انتره ریوس، بوئنوس آیرس، کوردوبا، سانتیاگو دل استرو مرز مشترک دارد. سانتا فه با استان‌های انتره ریوس و کوردوبا بخشی به نام «منطقه مرکزی» تشکیل می‌دهد. از شهرهای مهم استان می‌توان به روزاریو، سانتا فه، رافائلا، ونادو توئرتو، ویا گوبرنادور گالبز، سانتو تومه و رکونکوئیستا اشاره کرد.

مشخصات[ویرایش]

  • مرکز: سانتا فه
  • مساحت: ۱۳۳۰۰۷ کیلومترمربع
  • جمعیت: ۳۰۰۰۷۰۱ (تا ۲۰۰۱)
  • فرماندار: ارمس بینر

تاریخچه[ویرایش]

پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که اکنون سانتا فه نام دارد زیستگاه بومیان (پیلاگاس، توباس، تیمبوس، موکاویس، گوایکوروس و گوارانی) بود. این بومیان کوچ نشین از طریق شکار، ماهیگیری و گردآوری میوه ارتزاق می‌کردند. نخستین اقامتگاه اروپاییان در سال ۱۵۲۷ و در محل برخورد رودهای پارانا و کارکارانیا به دست سباستین گابوتو ساخته شد. او در سر راه خود به شمال دژی (با نام sancti spiritus) را بنا کرد که ۲ سال بعد به دست بومیان ویران شد.

در سال ۱۵۷۳ شهر سانتا فه در اطراف شهر کوچک کایاستا ی امروزی توسط خوان ده گارایتاسیس شد اما در سال ۱۶۵۱ به شهر سانتا فه کنونی انتقال یافت. در سال ۱۸۱۲ ژنرال مانوئل بلگرانو پرچم آرژانتین را بر فراز کرانه رود پارانا در شهر روزاریو (در ۱۶۰ کیلومتری مرکز استان که آن زمان دهکده‌ای بیش نبود) برفراشت.

در سال ۱۸۱۵ دولت مرکزگرای تحت «کارلوس ماریا ده آلبئار» به دنبال نافرمانی «ایگناسیو آلوارز توماس»، که برای مقابله با خوزه خروازیو آرتیگاس (رهبر فدرالیست) به سانتا فه فرستاده شده بود، ادارهٔ امور را از دست داد. فرمانده شبه نظامیان محلی، «فرانسیسکو کوندیوتی»، بطور مسالمت‌آمیز دولت را در دست گرفت؛ این رویداد نقطه آغازین برای دوره‌ای کوتاه در جهت کسب استقلال (در سایه فدرالیسم) سانتا فه بود. پس از مدتی کوندیوتی درگذشت و دولت مرکزی وابسته مجدداً یر سر کار آمد. یک سال بعد، رهبران فدرالیست، ماریانو ورا و استانیسلاو لوپز، نمایندهٔ فرماندار را از مقام خود عزل کردند و خواستار حاکمیت استان سانتا فه تحت عضویت در «مجمع آزادیخواهان آرتیگاس» شدند.

در سال ۱۸۱۸، قانون اساسی استانی توسط لوپز دیکته شد: سانتا فه نخستین استانی بود که قانون اساسی خودش را داشت. طی درگیری‌های داخلی ۱۸۲۰ نیروهای سانتا فه قاطعانه برای شکست ارتش مرکزگرای بوئنوس آیرس جنگیدند. بدین ترتیب پس از مدتی استانیسلاو لوپز جای خود را به عنوان چهره کلیدی حزب فدرال مستحکم کرد. پس از مرگ لوپز در سال ۱۸۳۸، دبیر و دست راست او، خوزه ماریا کوین Cullen جای وی را گرفت. کوین رقیب سرسختی برای خوان مانوئل ده روزاس (فرماندار بوئنوس آیرس و نمایندهٔ امور خارجه کنفدراسیون) بود به همین دلیل ده روزاس، کوین را بازداشت و اعدام کرد و به جای او یک فرد هوادار خود به نام خوان پابلو لوپز را بر سر کار آورد. فرماندار جدید تا حمله «خوستو خوزه ده ارکیزا» و تا سال ۱۸۵۱ بر مسند بود و پس از او پاسکوال اچاگه به فرمانداری رسید. پس از تشکیل ملت، استان سانتا فه وارد دورهٔ صلح و پیشرفت شد. در سال ۱۸۷۲ خطوط راه‌آهن و سیستم تلگراف نقاط مختلف استان را به هم متصل کرد و درسال ۱۸۸۹ دانشگاه استانی سانتا فه تأسیس شد. پس از ورود مهاجران اروپایی و انتشار اندیشه‌های نو، استیلای سیاسی گروه‌های محافظه کار به چالش کشیده شد. در نتیجه احزا ب رادیکالی چون «اتحادیه مدنی» (UCR) و «حزب دمکراتیک ترقی خواه» (PDP) و فدراسیون زراعی آرژانتین تشکیل شدند. دو حزب رادیکال در مبارزات انتخاباتی با گروه‌های محافظه کار رقابت سختی داشتند. پس از اینکه قانون انتخاباتی توسط روکه سائنز پنیا در سال ۱۹۱۲ اصلاح شد، نمایندگان UCR به قدرت رسیدند و تا کودتای ۱۹۳۰ بر سر کار بودند. در سال ۱۹۳۲ این حزب PDP بود که بر مسند دولت نشست. در انتخابات منازعه‌آمیز ۱۹۵۸ که پرونیست‌ها کنار رفتند، دکتر کارلوس سیلوستر بگنیس - یک نماینده حامی رئیس‌جمهور (آرتورو فروندیزی) – به فرمانداری رسید. وی با برنامه‌های عمرانی خود، تونل ارنان داریاس را احداث کرد. این تونل ۱۵ کیلومتری که از زیر آب‌های رود پارانا گذر می‌کند، دو شهر پارانا و سانتا فه را به هم متصل می‌کند. سانتا فه در خشونت‌های دههٔ ۱۹۷۰ و رکود دههٔ ۱۹۸۰ بیش از دیگر ایالات خسارت دید. اوضاع اقتصادی استان در دهه ۹۰ وخیم تر شد. اما تا سال ۲۰۰۲ به رشد اقتصادی ۷ درصدی رسید. سانتا فه مرکز تولید سویا و رقیب جدی استان بوئنوس آیرس در فعالیت‌های زراعی است.

جغرافیا و اقلیم[ویرایش]

بیشتر استان بخشی از منطقه مرطوب پامپاس می‌باشد که شامل زمین‌های سبز و هموار است. در شمال استان منطقه گران چاکو قرار دارد. غرب استان را کوه‌های نوک تیز و کم ارتفاع با شیب تند تشکیل می‌دهند. شمال سانتا فه، آب و هوایی گرم با دمای متوسط ۱۹ درجه و در شرق استان بارش سالانه ۱۱۰۰ میلی‌متر است. در جنوب دما و بارش کم است. رود عمدهٔ سانتا فه، رود پارانا | پارانا است که در دهانه ریودلاپلاتا به دریای آزاد (اقیانوس اطلس) می‌ریزد. رودهای کوچکی مانند سالادوی شمالی، کارکارانیا و آرویو دل مدیو به پارانا می‌ریزند. دو رود پارانا و سالادو پس از باران‌های سنگین، طغیان می‌کنند. در سال ۲۰۰۳ سیل درشمال و مرکز استان، صدهزار نفر را بی‌خانمان کرد و خسارت شدیدی به اقتصاد استان وارد آورد. در سال ۲۰۰۷ سیل شدید دیگری در جنوب و مرکز استان که بخش‌هایی از شهرهای سانتا فه و روزاریو را در بر می‌گرفت، ده‌ها هزار نفررا آواره کرد و زراعت منطقه را تحت تأثیر قرار داد.

اقتصاد[ویرایش]

استان سانتا فه با تولید ناخالص داخلی برابر۲۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۹۰۰۰ چهارمین استان از حیث اهمیت می‌باشد کشاورزی نقش مهمی در اقتصاد استان بازی می‌کند. ۲۱ درصد زمین‌های زراعی کشور در سانتا فه قرار دارد. از محصولات عمده کشاورزی باید به سویا، آفتابگردان، ذرت، گندم و برنج و از سایر محصولات می‌توان به عسل، توت فرنگی، پنبه و چوب اشاره کرد. از فعالیت درآمدزای سانتا فه پرورش گاو (با ۵/۶میلیون راس) برای تولید شیر و گوشت است. طوری‌که سالانه ۶/۲ میلیون لیتر شیر (۴۰ درصد تولید ملی) تولید می‌شود. محصولات صادراتی سانتا فه از طریق بنادر بین روزاریو و سان لورنزو به سایر کشورها منتقل می‌شود. تولیدات صنعتی ۱۸ درصد اقتصاد سانتا فه را تشکیل می‌دهد. از جمله آنها: صنایع غذایی (تولید آرد، روغن و آبجو)، صنایع چرم و نساجی، صنایع فولاد و تولید فلز، صنعت خودرو و ماشین‌های زراعی و صنعتی

در بخش خدمات، صنعت جهانگردی چندان منبع درامدزایی نمی‌باشد. با این حال جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از:

ویرانه‌های شهر تاریخی کایاستا

بدل دژ sacti spiritus

تقسیمان سیاسی[ویرایش]

استان به ۱۹ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.

۱ – بخش بلگرانو

۲ – بخش کاسه روس

۳ – بخش کاستیانوس

۴ – بخش لاگو کونستیتوسیون

۵ – بخش گارای

۶ – بخش خنرال لوپز

۷ – بخش خنرال اوبلیگادو

۸ – بخش ایریوندو

۹ – بخش لا کاپیتال

۱۰ – بخش لاس کولونیاس

۱۱ – بخش نووه ده خولیو

۱۲ – بخش روزاریو

۱۳ – بخش سان کریستوبال

۱۴ – بخش سان خاویر

۱۵ – بخش سان خرونیمو

۱۶ – بخش سان خوستو

۱۷ – بخش سان لورنزو

۱۸ – بخش سان مارتین

۱۹ – بخش ورا

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی