ازدواج همجنس‌گرایان در پادشاهی متحد بریتانیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شناسایی حقوقی
روابط همجنس‌گرایانه
ازدواج همجنس‌گرایان

آرژانتین
آفریقای جنوبی
اروگوئه
اسپانیا
ایسلند
برزیل
بلژیک
پرتغال

دانمارک
سوئد
فرانسه
کانادا
نروژ
نیوزلند
هلند

در بعضی مناطق انجام می‌شود

مکزیک: مکزیکو سیتی، کینتانا رو
آمریکا:CA، CT، DE، DC، HI، IA، MA، ME، MD، MN، NH، NJ، NY، RI، WA، VT
بریتانیا: انگلند و ولز

به رسمیت شناخته می‌شود، انجام نمی‌شود

اسرائیل
مکزیک: تمام ایالت‌ها

ازدواج همجنس‌گرایان در پادشاهی متحد قانونی نیست. اگرچه در میان نهادهای قضاوتی در بریتانیا درباره قانون‌های مربوط به ازدواج تفاوت وجود دارد، اما تعدادی از قانون‌ها از جمله قانون سال ۱۹۷۳ درباره ازدواج به گونه مشخص مانع از ازدواج میان دو هم‌جنس می‌شوند. از سال ۲۰۰۵ به این سو، زوج‌های هم‌جنس اجازه یافته‌اند تا وارد اتحاد مدنی شوند، اتحادی که شامل حق و حقوق قانونی ازدواج می‌شود ولی به صورت قانونی ازدواج نامیده نمی‌شود. در سال ۲۰۰۶، دادگاه عالی بریتانیا درخواست یک زوج لزبین انگلیسی که در کانادا ازدواج کرده بودند را برای شناسایی ازدواجشان در بریتانیا رد کرد.[۱]

در طی رقابت‌های درون‌حزبی برای رهبری حزب کارگر در سال ۲۰۱۰، همه نامزدها اعلام کردند که موافق ازدواج همجنس‌گرایان هستند. لیبرال دموکرات‌ها که در آن هنگام بخشی از ائتلاف بودند به صورت عمومی پشتیبانی خود را از جنبشی به نام «عدالت در ازدواج در پادشاهی متحد» در کنفرانسی در لیورپول اعلام کردند. در پی از حرکت، بحث‌ها در کشور در زمینه دادن هر دو حق ازدواج مدنی و دینی در سال ۲۰۱۱ در انگلستان بالا گرفتند.[۲] در پی آن، لایح‌های پیشنهادی برای انگلستان و ویلز در سال ۲۰۱۲ آماده شد که بر طبق آن به زوج‌های هم‌جنس حق ازدواج مدنی و دینی داده می‌شود، ولی نهادهای دینی را به انجام چنین ازدواج‌هایی وادار نمی‌کند. لایحه‌های مشابهی برای ازدواج همجنس‌گرایان در اسکاتلند نیز هم‌اکنون زیر بررسی است ولی هیچ طرحی در ایرلند شمالی پیشنهاد نشده است.

«لایحه ازدواج (زوج‌های هم‌جنس)» برای انگلستان و ویلز نخستین بررسی خود در پارلمان بریتانیا را در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۳ داشت. در روز ۵ فوریه ۲۰۱۳، مجلس مردم لایحه را به بحث گذاشت و سپس در دومین بررسی آن را با ۴۰۰ رای موافق در برابر ۱۷۵ مخالف به تصویب رساند.[۳]

منابع[ویرایش]