ارتباطات ثابت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

ارتباطات ثابت با وام‌واژه اف‌سی‌پی (به انگلیسی: FCP مخفف Fixed Communications Provider) ارایه سرویس‌های اینترنتی و ارتباطی ثابت است که مجوز آن توسط سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی (رگولاتوری) صادر می‌شود.[۱] این نوع شرکت‌ها مجازند در سطح کشوری سرویس‌های اینترنتی روی بسترهای فیبر نوری، ADSL، بی‌سیم (Wireless)و یا تی دی-ال تی ای را به کاربران خانگی و اداری ارایه کنند.

تعریف[ویرایش]

در تعریف پروانه FCP که مخفف Fixed Communications Provider است، آمده: ارایه هرگونه خدمت ارتباطی و انتقال داده بر بستر شبکه موضوع پروانه مستقل از فناوری از قبیل خدمات دسترسی به اینترنت پرسرعت، دسترسی به شبکه ملی اطلاعات و خدمات مبتنی بر آن؛ توزیع و فروش پهنای باند اینترنت و انتقال و شبکه‌های اختصاصی، ارایه خدمات صوتی، تصویری، متنی و داده‌ای و انواع خدمات محتوایی و ارزش افزوده در چارچوب قوانین و مقررات جاری کشور.

بر این اساس دارندگان پروانه FCP می‌توانند بدون محدودیت تکنولوژی و با رعایت انحصار شبکه زیرساخت و شبکه‌های ماهواره‌ای، هرگونه سرویس مرتبط با اینترنت را در کشور ارائه کنند؛ همچنین پس از اتمام دوره انحصار اپراتور فیبرخانگی که پیش از این نیمه اول سال ۹۵ به پایان می‌رسید که به گفته وزیر ارتباطات در روز رونمایی از این مجوزها، زمان انحصار ایرانیان‌نت (اپراتور فیبرخانگی) تا سال ۹۹ تمدید شد، از آن پس شرکت‌های دارنده پروانه FCP مجاز خواهند بود شبکه فیبرنوری نیز ایجاد کرده و سرویس‌های مرتبط با این حوزه را ارایه دهند.[۲]

شرکت‌های دارای پروانه ارتباطات ثابت[ویرایش]

سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی برای ۱۷ شرکت پروانه ارتباطات ثابت صادر کرده است:

جستارهای وابسته[ویرایش]

رساننده خدمات ارتباطی

سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی

رساننده خدمات اینترنتی

خدمات ارتباطی ثابت (Servco)

منابع[ویرایش]

  1. «جزئیات پروانه‌های جدید ارتباطات ثابت اعلام شد». ایسنا. ۲۰۱۴-۰۸-۳۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۲-۰۱.
  2. Behnegarsoft.com (۲۰۱۵-۱۱-۰۸). «ایتنا - امای بزرگ بر سر راه دارندگان پروانه FCP». ایتنا - سایت خبری تحلیلی فناوری اطلاعات و ارتباطات. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۲-۰۱.