ادبیات شبانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ادبیات شبانی یا پاستورال[الف] یا بوکولیک[ب] در سنت فرهنگی و ادبی مغرب زمین معرف سبکی هنری است که مضمون اصلی آن ستایش از آرامش و صفای زندگی ساده روستایی در دل طبیعت است، برای مثال واژه‌هایی چون تکنو پاستورال مبین تصور یا برداشتی مثبت از تکنیک و تکنولوژی و استفاده از تکنولوژی در ایجاد فضایی دلپذیر و مصفاست.[۱]

تعریف[ویرایش]

  • ادبیات شبانی رده‌ای از ادبیات است که جامعهٔ شبانان را آزاد از قید پیچیدگی و فساد مدنیت و زندگی شهری به تصویر می‌کشد.[۲]

پدیدآورنده در ادبیات شبانی از فنون مختلف برای تبدیل زندگی پیچیده به زندگی ساده بهره می‌برد.

  • به گفتهٔ پال آلپرز ادبیات شبانی پیشتر از آنکه یک گونهٔ ادبی باشد یک حالت (مُد) است. او این امر را بر پایهٔ رویکرد متداول ادبیات شبانی به قدرت می‌داند، به این معنا که ادبیات شبانی دیدی متواضعانه به طبیعت دارد؛ بنابراین «ادبیات شبانی» در گونه‌ها و ژانرها مختلف ادبیات، هنر، و شعر دیده می‌شود.[۳]
  • از سرشناس‌ترین نمونه‌های شاعرانی که ار قواعد ادبیات شبانی در آثار خود بهره برده‌اند می‌توان به شاعران کلاسیکی چون ویرژیل و تئوکریتوس و شاعران انگلیسی مثل ادموند اسپنسر، رابرت هریک، جان میلتون، پرسی شلی، و متیو آرنولد اشاره کرد.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

یادداشت[ویرایش]

  1. the Pastoral واژه‌ای است مشتق از Pastor به معنای چوپان یا شبان.
  2. در یونانی از عبارت bucolic, from the Greek βουκολικόν, from βουκόλος به معنای چریدن استفاده می‌شد.

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. مارشال برمن. «مقدمه». در تجربه مدرنیه. ترجمهٔ مراد فرهادپور. نشر طرح نو.. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Encyclopedia Britannica.
  3. Alpers 1997, p. ۴۶.

فهرست منابع[ویرایش]