اتاقک خلبان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اتاقک خلبان آنتونوف-۱۲۴

اتاقک خلبان[۱] یا کاکپیت بخشی از هواپیما است که معمولاً در جلوی هواپیما قرار دارد و خلبان در آن هواپیما را کنترل می‌کند. به غیر از چند نوع هواپیمای سبک همهٔ کاکپیت‌های امروزی سرپوشیده هستند. واژهٔ کاکپیت از واژهٔ cockpit در زبان انگلیسی گرفته شده است. این واژه از اواخر سدهٔ شانزدهم میلادی در زبان انگلیسی پدیدار شد که از دو واژهٔ cock + pit تشکیل شده و به چاله‌ای گفته می‌شد که خروس جنگی‌ها را در آن به جان هم می‌انداختند. این اصطلاح در سال ۱۹۱۴ میلادی برای هواپیما به کار برده شد. اتاقک خلبان هواپیما دارای دستگاه‌های هدایت پرواز است که بر روی پنلی نصب شده‌اند و به وسیلهٔ این ابزارآلات خلبان هواپیما را کنترل می‌کند. در هواپیماهای مسافربری کاکپیت به وسیلهٔ یک درب از کابین مسافران جدا می‌شود. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ همهُ شرکت‌های هواپیمایی بزرگ اتاقک خلبان هواپیماهایشان را در برابر دسترسی هواپیماربایان ایمن تر نموده‌اند.

هواپیمای آورو تایپ اف نخستین هواپیمای دارای کابین سرپوشیده بود که در سال ۱۹۱۲ ساخته شد. تا میانهٔ دههٔ ۱۹۳۰ بیشتر جنگنده‌ها دارای اتاقک خلبان روباز بودند، ولی از میانهٔ این دهه به بعد اتاقک‌های خلبان سرپوشیده معمول گشت. مهمترین علت نداشتن اتاقک خلبان سرپوشیده در هواپیماهای دو دههٔ نخست سدهٔ بیستم موادی بود که پنجره‌ها از آن ساخته می‌شد. پیش از به کار گیری پرپکس در سال ۱۹۳۳ پنجره‌ها یا از شیشهٔ ایمن ساخته می‌شد که سنگین بود و یا از نیترات سلولز که به سرعت زرد می‌شد و بسیار قابل اشتعال بود. در میانهٔ دهه ۱۹۲۰ بسیاری از سازندگان هواپیما برای نخستین بار آغاز به به کار بردن اتاقک‌های خلبان سرپوشیده کردند.

فوکر سه موتوره در سال ۱۹۲۴، یونکرس و۳۴ در سال ۱۹۲۶، فورد سه موتوره در سال ۱۹۲۶، لاکهید وگا در سال ۱۹۲۷ و روح سنت لوییس نخستین هواپیماها با اتاقک خلبان سرپوشیده بودند.

منابع[ویرایش]

  1. «اتاقک خلبان» [هوایی] هم‌ارزِ «کاکپیت» (به انگلیسی: cockpit)؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر حسن حبیبی، «لاتین»، در (۱۳۷۶-۱۳۸۵)، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۷۷-۱ (ذیل سرواژهٔ cockpit) 

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Cockpit»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد.