ابومسلم اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

أبومسلم محمد بن بحر اصفهانی (۲۵۴–۳۲۲ قمری) عالم مفسر قرن چهارم هجری و از معتزلیان بود. وی را از عالمان کاتب، نحوی، ادیب، متکلّم، مفسّر و از رجال حکومتی دوره خلافت عباسی دانسته‌اند.[۱] وی نیمه نخست عمرش را در زادگاهش اصفهان گذراند و پس از آموزش‌های مقدماتی در آنجا، به شهر بغداد رفت و ادامه تحصیل داد.[۲]

در سیاست[ویرایش]

نزدیکی افکار معتزله و زیدیه موجب شد تا ابومسلم اصفهانی همراه ابوالقاسم بلخی جذب دستگاه علویان طبرستان شوند و ابومسلم در سال‌های پیش از ۲۸۷ ق متصدّی برخی از امور دیوانی داعی محمد بن زید (۲۷۰–۲۸۷ ق) حاکم علوی طبرستان شد و در سیاست و حکومت نیز دخالت و نقش داشت.

وی چندین بار در شهرها و دولت‌های مختلف به ولایت و حکومت دست یافت، از جمله شهرهای اصفهان، فارس و قم. در تاریخ قم آمده‌است که وی دو بار در سال‌های ۳۰۹ و ۳۱۸ ق عامل و والی قم شد، این شهر را مساحت کرد و خراج عرب را از عجم جدا ساخت.

منابع[ویرایش]

  1. ، ابو مسلم اصفهانی، مفسری گمنام ، محمود سرمدی ، مؤسسه فرهنگی واطلاع رسانی تبیان ، قم بایگانی‌شده در ۲۰۱۵-۰۷-۰۶ توسط Wayback Machine
  2. قمی، تاریخ قم، ج1، ص218، به کوشش جلال الدین تهرانی، تهران، 1361ش.