اباحه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اباحه از ریشه بَوح و بُوْوح به معنی اجازه دادن است و به فعلی گفته می‌شود که بر اتیان و ترک آن پاداش و کیفری بار نیست. اباحه از مفاهیم پراهمیت در فقه، شریعت و حقوق اسلامی است. یعنی اجازه تملک. این اجازه را گاهی مقنن مستقیما می‌دهد. ماننداجازه تملک مباحات در ماده ۱۴۷ قانون مدنی و گاهی شامل قصدوانشا مالک است.

مثل نثار مال در عروسی ویااذن در نهادن سرتیربر سر دیوار که مصداق اباحه تملک منافع است.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]