آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲٫۱۱ای‌سی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲.۱۱ای‌سی (IEEE 802.11ac) یک استاندارد از ۸۰۲٫۱۱ مربوط به شبکه‌بندی بی‌سیم رایانه می‌باشد که در حال حاضر در حال توسعه است که مقدار گذردهی بسیار بالا در شبکه‌های محلی بیسیم در باند فرکانسی ۵ گیگاهرتز را فراهم می‌آورد.تفاوت این پروتکل با نسل قبلیش (IEEE 802.11n)عبارت است از 1-پهنای باند حداقل دو برابر شده به صورتی‌که در نوع n پهنای باند چهل مگاهرتز بود و در ac حداقل 80 مگاهرتز2-پشتیبانی از هشت spatial stream که دو برابر نوع n بوده که در نتیجه ارتقای عملکرد سرویس MIMOرا به همراه خواهد داشت.3-امکان استفاده هم‌زمان تا چهار لینک در جهت DOWN برای سرویس گیرنده ها4-امکان استفاده چند سرویس گیرنده از یک آنتن یا بیشتر جهت ارسال و دریافت دیتاهای مستقل به صورت همزمان5-استفاده از مدولاسیون SDMA و در نتیجه امکان استفاده از سرویس MIMO بدون تغییر فرکانس6-استفاده از مدولاسیون 256-QAMکه در مقایسه با نوع n باعث افزایش سرعت می‌شود.