آتاراکسیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

آتاراکسیا یا آتاراشیا (یونانی: ἀταραξία) که به‌طور تحت‌اللفظی به معنای آرامش است، مفهومی است در فلسفهٔ یونان باستان به خصوص در فلسفهٔ پیرهون و اپیکور.[۱]به حالتی گفته می‌شود که در آن شخص دارای تعادل فکری، بی دغدغگی و آزادی عمل باشد .سکستوس امپریکوس می‌گوید: " "آتاراکسیا حالتی بی نظیر از آرامش روحی است". در استفاده غیر فلسفی، این اصطلاح برای توصیف حالت سربازانی که در شرایط ایده‌آل آماده ورود به جنگ هستند استفاده می‌شود.

در اپیکوریسم، آتاراکسیا تنها خوشبختی که امکان دست یافتن دارد شناخته می‌شود. آرامشی پایدار که انسان تا پایان زندگی از همهٔ نگرانی‌ها دور نگاه داشته شود.

پانویس[ویرایش]

  1. «British Dictionary definitions for ataraxia Expand:ataraxia». دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۶.

منابع[ویرایش]