ژاک کارتیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Cartier.png

ژاک کارتیه (به فرانسوی: Jacques Cartier) (زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۴۹۱ - درگذشتهٔ ۱ سپتامبر ۱۵۵۷) دریانورد فرانسوی بود که توانست بخش فرانسویِ کانادایِ کنونی را کشف کند.[۱]

زندگی[ویرایش]

در ۳۱ دسامبر ۱۴۹۱ در خانواده‌ای دریانورد در سَن مالو (Saint-Malo)، فرانسه متولد شد. در ابتدا ملوان کشتی بود و در جریان دیدار فرانسوای اول از مون سَن میشل (Mont Saint-Michel) به درجهٔ ناخدایی رسید. به گفتهٔ مورخان، در همین زمان بود که پادشاه با بودجهٔ تجهیزِ دو کشتی برای رسیدن به هند از مسیر شمال‌غربی موافقت کرد.

سفرهای اکتشافی و کشف کانادا[ویرایش]

اولین سفر او در ۲۰ آوریل ۱۵۳۴ انجام شد که به کشف رود سَن لوران (Saint Laurent) و لابرادور (Labrador) انجامید. او این سرزمین تازه را ابتدا به نام فرانسوای اول نامید و سپس نام کانادا را، با استفاده از واژهٔ سرخپوستیِ "کاناتا" (Kanata) به‌معنی "شهر" انتخاب کرد، و با پایان سفر اول در ۵ سپتامبر ۱۵۳۴ به کشورش فرانسه بازگشت.

سفر دوم باکمک سه کشتی آغاز شد و کارتیه با همراهانش به شهر کِبِک (Québec) رسید. کشف سرزمین‌های تازه ادامه یافت تا به مون رویال (Mont-Royal)، یعنی مونترآلِ کنونی رسیدند. سرمای کشنده و کمبود تجهیزات، ژاک کارتیه و افرادش را مجبور به بازگشت کرد.

سفر سومی را هم بین سال‌های ۱۵۴۲-۱۵۴۱ انجام داد و اولین ساکنان فرانسوی در سرزمین‌های نو در حاشیهٔ رود سَن لوران اسکان یافتند که به‌علت بیماری و مشکلاتی که با بومیان سرزمین جدید داشتند، در بهار ۱۵۴۳ مجبور به بازگشت شدند.

مرگ[ویرایش]

ژاک کارتیه در ۱ سپتامبر ۱۵۵۷ در زادگاهش سَن مالو براثر بیماری طاعون درگذشت.[۲]

منابع[ویرایش]

[۱] [۲]

پیوند به بیرون[ویرایش]