چهارفصل (ویوالدی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

چهار فصل (ایتالیایی: Le quattro stagioni) مجموعه‌ای متشکل از ۴ کنسرتو ویلن اثر آنتونیو ویوالدی است. این مجموعه که در سال ۱۷۲۳ ساخته شد، شناخته شده ترین اثر ویوالدی و همچنین در زمره مردم پسندترین قطعات دوره باروک است. ساخت موسیقایی هر کنسرتو نسبت به دیگری متفاوت است و تداعی کننده فصل مربوطه است؛ برای مثال زمستان با نت‌های پیتزیکاتوی سیم‌های زیر بمب باران شده است که یادآور بارش برف می‌باشد.

این کنسرتوها اولین بار در سال ۱۷۲۵ به عنوان یک مجموعه دوازده کنسرتویی (اپوس ۸ ویوالدی) با نام Il cimento dell'armonia e dell'inventione (رقابت بین هارمونی و انوانسیون) منتشر شد. چهار کنسرتو اول به عنوان چهار فصل تعیین شدند. هر کنسرتو دارای سه موومان است، که دارای الگوی یک موومان آهسته بین دو موومان تند هستند. در زمان نگارش چهار فصل هنوز فرم مدرن کنسرتو برای ساز سولو معنا نیافته بود (مخصوصا ساز سولو با همراهی ارکستر). تنظیم ابتکاری ویوالدی برای ویلن سولو و کوارتت زهی با همراهی باسو کونتینوئو به معنا یافتن فرم کنسرتو کمک کرد.

فهرست کنسرتو ها و موومان ها[ویرایش]

  • کنسرتو شماره ۱ در می ماژور، اپوس ۸، RV ۲۶۹، بهار (La primavera)
  1. Allegro
  2. Largo e pianissimo sempre
  3. Allegro Pastorale
  • کنسرتو شماره ۲ در سل مینور، اپوس ۸، RV ۳۱۵، تابستان (L'estate)
  1. Allegro non molto
  2. Adagio e piano – Presto e forte
  3. Presto
  • کنسرتو شماره ۳ در فا ماژور، اپوس ۸، RV ۲۹۳، پاییز (L'autunno)
  1. Allegro
  2. Adagio molto
  3. Allegro
  • کنسرتو شماره ۴ در فا مینور، اپوس ۸، RV ۲۹۷، زمستان (L'inverno)
  1. Allegro non molto
  2. Largo
  3. Allegro

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «(The Four Seasons (Vivaldi»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۳).