چندصدایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک میزان از فوگ شماره ۱۷ در تنالیته لا بِمُل، ساخته ی. س. باخ، از کتاب Das Wohltemperierte Clavier (بخش اول)، نمونه‌ای مشهور از پُلی‌فونی کنترپوانی

چندصدایی یا پُلی‌فونی، بافت موسیقایی است که در آن چند بخش صدایی غالباً با هویت مستقل لحنی به‌طور هم‌زمان اجرا می‌شود. چندصدایی شیوه‌ای است که در آن دو یا چند صدا در قالب ملودی‌های مستقل می‌باشند، که هر کدام از این ملودی‌ها حرکت و روند خاص خود را در قالب یک مجموعه دارند. این ملودی‌ها با فواصل معین (نسبت به هم) و تابع قوانین هارمونی و چندصدایی می‌باشند. دو یا چند ملودی در یک اثر چندصدایی در حقیقت عناصر و اجزای تشکیل دهنده یک اثر هستند که هم‌زمان اجرا و شنیده می‌شوند، مانند فوگ و انوانسیون....

چندصدایی از قرن نهم میلادی در اروپا مرسوم شد و تحولی بود از بافت یک‌صدایی به بافت چندصدایی. باخ که از وی با عنوان پدر چندصدایی نام برده می‌شود، جز اولین آهنگسازان و ابداع کننده‌های این شیوه به شمار می‌آید.

منابع[ویرایش]