مکان‌یابی صوتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مقدمه[ویرایش]

توانایی سیستم شنوایی برای ردیابی مکان منبع صوت شنیده است. این توانایی نیازمند پردازشات رده بالا و پیچیده ی سیستم شنوایی مرکزی است. این توانایی شامل: مکان یابی افقی و عمودی است.

مکانیسم[ویرایش]

لازمه مکان یابی افقی شنوایی دو گوشی است یعنی برای اینکه بتوانیم به خوبی مکان منبع صوت را ردیابی کنیم باید شنوایی هر دو گوش نرمالی داشته باشیم زیرا مکان یابی افقی به واسطه ی مقایسه تفاوت های اطلاعات صوتی رسیده به دو گوش توسط مراکز مربوط به سیستم شنوایی در ساقه مغز و کورتکس شنوایی است. اما مکان یابی عمودی وابسته به یک گوش بوده و برای مکان یابی در راستای عمود نیاز به کشف تغییراتی که لاله گوش در طیف سیگنال صوتی ایجاد میکند داریم. به همین علت داشتن یک گوش برای این توانایی کفایت میکند. سیستم سنوایی انسان برای مکان یابی افقی وابسته به تفاوت شدتی بین دو گوش در فرکانس های بالا و اختلاف فاز (تفاوت زمانی) در فرکانس های پایین است. به علت اینکه در فرکانس های بالا طول موج کوچکتر از فاصله بین دو گوش است (در فرکانس های بالاتر از 1400 هرتز) تفاوت شدتی ایجاد میشود که این تفاوت شدت در ناحیه هسته های زیتونی فوقانی خارجی درک میشود. از طرفی در فرکانس های پایین تر از 1400 هرتز چون طول موج بزرگتر از فاصله بین دو گوش است پس به واسطه اثر سایه ای سر بین دو گوش تفاوت شدتی ایجاد نمیشود اما برای مکان یابی این فرکانس ها مکانیسم دیگری وجود دارد که آن تشخیص تفاوت های زمانی صوت رسیده بین دو گوش است که این تفاوت توسط نورون های موجود در هسته های زیتونی فوقانی داخلی در ک میشود.

منابع[ویرایش]

anatomy and physiology for audiologists, clark, ohlemiller