وکالت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وکالت در فقه و حقوق ایران عبارت از عقدی جایز است، که به موجب آن یکی از طرفین، طرف دیگر را برای انجام امری نایب (جانشین) خود قرار می‌دهد.[۱] وکالت دهنده را مُوَکِّل، و وکالت گیرنده را وکیل می‌نامند. وکالت در لغت به معنای واگذار کردن، اعتماد و تکیه کردن به دیگری است.[۲]

انحلال[ویرایش]

وکالت به یکی از طرق زیر منحل می‌شود:

  1. فوت و جنون و سفه وکیل یا موکل.
  2. عزل وکیل به‌وسیله موکل
  3. استعفای وکیل از سمت وکالت.
  4. از بین رفتن متعلق وکالت

پانویس[ویرایش]

  1. باید توجه داشته باشیم که وقتی از عقد وکالت صحبت می‌کنیم، صرفا قرارداد وکالت در دعاوی دادگستری مطمح نظر نیست
  2. المنجد، ص ۹۱۶؛ مؤلف: لویس معلوف؛ ناشر: انتشارات اسماعیلیان تهران، چاپ اول، ۱۳۶۲.

منابع[ویرایش]

  • بیگدلو، محمدحسین. «وکالت». پژوهشکده باقرالعلوم. بازبینی‌شده در ۰۸ آوریل ۲۰۱۴. 
  • کاتوزیان، ناصر، قواعد عمومی قراردادها، ج۴، انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، چاپ جهارم،۱۳۷۸