وکالت

معنی لغوی و قانونی وکالت

وکالت عقدی جایز است، که به موجب آن یکی از طرفین، طرف دیگر را برای انجام امری نایب خود می‌نماید. وکالت دهنده را مُوَکِّل، و وکالت گیرنده را وکیل می نامند. وکیل حق تجاوز از حدود مورد وکالت را ندارد و هر معامله که در حدود مورد وکالت انجام دهد بنام و به حساب موکل است مگر خلاف آن ثابت شود.

معنی اصطلاحی وکالت

• پیش از دههٔ ۵۰ خورشیدی در ایران: نماینده مردم در مجلس شورای ملی
• پس از دههٔ ۵۰ خورشیدی در ایران: وکیل در مسائل حقوقی

وکالت بلاعزل

گاهی برای انجام معامله بیع (خرید و فروش) و سایر معاملات از عقد وکالت بلاعزل استفاده شود. به این معنا که مثلاً صاحب ملک و خانه، خریدار را وکیل می گرداند تا ملک و خانه را به نام خود بزند.

وکالت بلاعزل در شرط حق طلاق برای عقد نکاح و ازدواج نیز مورد کاربرد است که البته حق طلاق در عقد لازم دیگری شرط می گردد نه در نکاح.

انحلال

وکالت به یکی از طرق زیر منحل می‌شود:

۱- فوت و جنون و سفه وکیل یا موکل.

۲-عزل وکیل به‌وسیله موکل

۳-استعفای وکیل از سمت وکالت.