وظایف کنگره ایالات متحده آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Dennis Hastert 2.jpg

وظایف کنگره ایالات متحده آمریکا بر اساس قانون اساسی ایالات متحده آمریکا عبارت است از :

  • قانونگذاری
  • تصویب بودجه دولت
  • اعلان جنگ
  • تصویب پیمان‌های خارجی
  • تائید وزرای معرفی شده
  • تائید قضات دیوان عالی فدرال
  • استیضاح رئیس جمهور
  • ابطال وتوی رئیس جمهور


قانونگذاری[ویرایش]

59thUSCngrs-HOR,JGC presides.jpg

هر ساله ممکن است صدها طرح و پیشنهاد برای تصویب به [ کنگره ارجاع شود، اما تنها تعدادی از آنها تصویب می‌شوند. روند تصمیم گیری برای تائید ویا رد هر یک از لوایح قانونی به صورت موازی در هر دو مجلس آغاز می‌شود. در ابتدا، لایحه مورد نظر متناسب با موضوع آن به یکی از کمیته‌های اصلی مجلالس نمایندگان وسنا فرستاده می‌شود. اگر اعضاء در خصوص لایحه قانونی به نتیجه برسند و آنرا تصویب کنند، این لایحه به صحن مجلس فرستاده خواهد شد، درغیر این صورت به کمیته‌های فرعی، مسئولیت بررسی‌های بیشترمحول می‌شود . کمیته‌های فرعی درصورت لزوم پیشنهادات جدید به لایحه قانونی می‌افزایند و آنرا به کمیته اصلی بازمی گردانند . کمیته دراین مرحله می‌تواند یا خود راساَ تصویب نهایی لایحه قانونی را اعلام و آنرا برای امضاء برای رئیس جمهور ارسال کند و یا اینکه ممکن است بنا به درخواست نمایندگان ویا ناکامی کمیته در اتخاذ تصمیم نهایی، لایحه را به صحن مجلس برگرداند .

نمایندگان در زمان طرح لایحه درصحن می‌توانند پیشنهادات جدیدی به مصوبه کمیته اضافه می‌کنند ویا بخش‌هایی از آنرا حذف نمایند. سرانجام لایحه قانونی در هر دو مجالس تهیه می‌شود. اگر لوایح تهیه شده توسط مجلس نمایندگان و سنا یکسان باشد، لایحه مورد نظر شکل قانون بخود می‌گیرد و برای امضاء به کاخ سفید فرستاده می‌شود. اما اگر میان لوایح تنظیم شده توسط مجلس نمایندگان وسنا اختلاف وجود داشته باشد، “کمیته کنفرانس ” تشکیل می‌شود و اعضاء ارشد هر دو مجلس دراین کمیته، در جهت یکدست شدن متن لایحه اقدام می‌کنند. در این مرحله، پس از مذاکرات طولانی، مجالس از بخشی از نظرات خود عدول می‌کنند تا راه برای مصالحه میان نمایندگان و سناتورها فراهم شود. هر تصمیمی که ” کمیته کنفرانس ” اتخاذ نماید، مورد تائید وتصویب مجالس نمایندگان وسنا قرار خواهد گرفت و بدین ترتیب آخرین مرحله روند قانونگذاری به پایان می‌رسد. پس از آن، قانون برای تائید و یا وتو در اختیار رئیس جمهور قرار می‌گیرد.

Alexander introduces legislation that would make the Baker-Hamilton Iraq Study Group.jpg

در مجلس نمایندگان بدلیل تعداد زیاد اعضا، زمان بحث و گفت وگو برای هر یک ازنمایندگان محدود و حداکثر ۵ دقیقه تعیین شده‌است. همچنین مذاکره بر سر هر یک از لوایح قانونی محدود است در حالی که در سنا هیچ محدودیت زمانی وجود ندارد. سناتورها می‌توانند تا هر زمان که توانایی دارند در خصوص تائید ویا رد یک لایحه قانونی صحبت کنند و از این طریق از تصویب آن جلوگیری بعمل آورند. در عرف کنگره این اقدام سناتورها Filibuster نامیده می‌شود و شیوه مناسبی برای به تاخیر انداختن تصویب قوانین به شمار می‌آید[۱]، بویژه در اواخر فعالیت هر دوره از کنگره، سناتورها با طولانی کردن مذاکرات، تصویب لایحه‌ای را تا پایان دوره قانونگذاری به تاخیر می‌اندازند . به عنوان مثال در سال ۱۹۹۵ سناتور استروم تورموند از کارولینای شمالی به مدت ۴۸ ساعت و ۱۸ دقیقه درمخالفت با یک لایحه قانونی صحبت کرد. البته اطاله مذاکرات توسط سناتورها نامحدود نیست و اکثریت سنا می‌توانند از طریق رای گیری از ادامه آن جلوگیری بعمل آورد. تا پیش از سال ۱۹۱۳، عملاَ هیچ محدودیتی وجود نداشت، اما در این سال مقرر شد اگر دو سوم سناتورها رای به کفایت مذاکرات دادند، سناتورها باید به سخنان خود پایان دهند. این محدودیت در سال ۱۹۷۵ یکبار دیگر مورد باز نویسی قرار گرفت و تصمیم گرفته شد برای کوتاه کردن مذاکرات طولانی و خسته کننده سناتورها، شرایط تصویب کفایت مذاکرات ساده تر شود. اکنون تنها با تصویب سه پنجم آرای سناتورها، مذاکرات پایان می‌پذیرد و رای گیری انجام می‌شود . حزب اکثریت برای تصویب کفایت مذاکرات نیاز به جلب آراء تعداد زیادی از نمایندگان حزب اقلیت دارد و همین مساله به عنوان امتیاز مهم درچانه زنی‌های حزبی در سنا از سوی حزب اقلیت بکار می‌رود.

تصویب بودجه[ویرایش]

Biggert.jpg

تصویب بودجه و هزینه‌های عمومی از اختیارات انحصاری مجلس نمایندگان است. رئیس جمهور موظف است هر ساله لایحه قانونی بودجه را در فوریه هر سال برای تصویب به مجلس نمایندگان ارسال نماید. این لایحه پس از بحث‌های طولانی در دولت توسط دفتر مدیریت و بودجه که یکی از سازمان‌های مستقل ستاد ریاست جمهوری به شمار می‌آید، تهیه ونهایی می‌شود.

مجلس نمایندگان عمدتاً بودجه پیشنهادی دولت را کاهش می‌دهد و ارقام هزینه‌ها را تعدیل می‌کند. در حقیقت، بودجه واقعی کشور توسط نمایندگان مجلس نمایندگان تنظیم می‌شود و در این مسیر، بسیاری از عوامل موثر در مجلس نمایندگان از جمله منطقه گرایی و گرایش‌های حزبی به آن شکل می‌دهند. مصوبه مجلس نمایندگان برای تائید نهایی به سنا فرستاده می‌شود و در این مرحله سنا عمدتاً بودجه و ارقام آن را افزایش می‌دهد چرا که گرایش حاکم بر سنا در مقایسه با مجلس نمایندگان کمتر بخشی نگر و عمدتاً ملی است.

بدین ترتیب، با اختلاف نظرمیان سنا و مجلس نمایندگان بر سر تصویب بودجه، یک “کمیته کنفرانس” تشکیل می‌شود تا راه حل بینابینی بیابد . بودجه تنظیم شده توسط ” کمیته کنفرانس ” اگر چه در مقایسه با بودجه مصوب مجلس نمایندگان افزایش می‌یابد، لیکن نهایتاً کمتر از درخواست‌های مطرح شده از سوی رئیس جمهور خواهد بود. تنها استثناء، بودجه‌های نظامی می‌باشد که دربسیاری از مواقع کنگره آنها را به نسبت بودجه پیشنهادی رئیس جمهور افزایش می‌دهد.

اعلان جنگ[ویرایش]

قانون اساسی اعلان جنگ واعزام سرباز به خارج از مرزها را برعهده کنگره گذاشته‌است. رئیس جمهور اگر چه فرمانده کل ارتش شناخته می‌شود و ریاست عالیه بر نیروهای مسلح را دارد، اما برای ورود کشوربه جنگ باید مجوز کنگره را کسب کند. در برخی از مواقع رئیس جمهور برای پیشبرد اهداف نظامی خود با مخالفت‌های کنگره روبرو می‌شود. تدوین کنندگان قانون اساسی باتقسیم اختیارات میان رئیس جمهور به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح و کنگره به عنوان صادر کننده مجوز جنگ، تلاش کردند از تمرکز قوا در دست یک شخص و یا یک نهاد جلوگیری بعمل آورند . اما واقعیت‌های سیاسی قرن بیستم و افزایش اختیارات ریاست جمهوری، به تدریج به کاهش نقش کنگره دراعلان جنگ منجر شد . درحال حاضر رئیس جمهور با در اختیار داشتن کنترل ارتش و سیاست خارجی، جهت دهنده اصلی به مناسبات خارجی است. وی می‌تواند به بهانه حفظ جان سربازان آمریکایی درخارج ازکشور ویا تامین منافع ملی، نمایندگان کنگره را به اعلان جنگ وادار نماید.

چگونگی برقراری و حفظ توازن قوا میان کنگره و دیگر ارکان سیاسی آمریکا

تصویب پیمانهای خارجی[ویرایش]

کلیه پیمان‌ها و قرار دادهای دولت ایالات متحده آمریکا با کشورها و سازمانهای بین‌المللی باید به تصویب دو سوم سنا برسد. درحقیقت یکی از وظایف انحصاری سنا، تائید قرار دادهای خارجی است. در صورتی که سنا با پیوستن به قرار دادی مخالفت ورزد، دولت نمی‌تواند از اجرای آن سر باز زند. در سال ۱۹۱۹ هنگامی که بحث عضویت ایالات متحده آمریکا درجامعه ملل مطرح شد، اکثریت جمهوریخواهان حاکم برسنا با آن مخالفت کردند و ویلسون نتوانست به آرزوی خود برای عضویت ایالات متحده آمریکا در بزرگ‌ترین نهاد بین‌المللی پس ازجنگ اول جهانی جامه عمل بپوشاند.

تائید مقامات دولتی[ویرایش]

جرج بوش در کنگره

رئیس جمهور پس از پیروزی در انتخابات، تیمی از مشاوران خود را تشکیل می‌دهد که ریاست وزارتخانه‌ها را بر عهده می‌گیرند. وی باید افراد مورد نظر خود را برای کسب نظر سناتورها به سنا معرفی نماید . افراد معرفی شده باید درکمیته‌های تخصصی سنا حاضر شود و از خود دفاع نماید. پس از مذاکرات طولانی که اغلب تحت تاثیر مسائل سیاسی و حزبی قرار می‌گیرد، رای گیری درصحن مجلس سنا انجام می‌شود . در صورت رای مثبت دو سوم سناتورها، فرد معرفی شده به عنوان وزیر تعیین می‌شود.

رای اعتماد سنا به وزرای پیشنهادی رئیس جمهور در ایالات متحده با شیوه معمول در دیگر کشورهای جهان تفاوت دارد. در اغلب نظام‌های حکومتی غربی، وزرا باید رای اعتماد پارلمان را کسب نمایند و پارلمان نیز حق دارد درصورت نارضایتی، پس از مدتی رای اعتماد خود را پس بگیرد. درچنین صورتی با رای عدم اعتماد، وزیر از سمت خود برکنارمی شود . لیکن درایالات متحده، سنا تنها یکبار در مورد صلاحیت وزرا رای می‌دهد و پس از انتصاب نمی‌تواند آنان را عزل کند. در حقیقت ادامه فعالیت و یا عزل مقامات بلند پایه دولت فدرال تنها در اختیار رئیس جمهور است . کنگره فقط زمانی می‌تواند مانع کار وزرا شود که علیه آنان اعلام جرم و روند طولانی و پیچیده استیضاح را آغاز کند.

تائید قضات دیوان عالی فدرال[ویرایش]

میهمانی کنگره بمناسبت اوباما

همانند تائید وزرای پیشنهادی توسط سنا، قضات دیوان عالی فدرال نیز باید رای دو سوم سنا را کسب نمایند. این افراد از بین قضات بلند پایه کشور انتخاب و توسط رئیس جمهور به سنا معرفی می‌شوند. قضات دیوان عالی فدرال باید همان روند تائید وزرا را طی نمایند و در کمیته تخصصی سنا حاضر شوند. درحقیقت، در نظام تفکیک قوای آمریکا، تنها برای انتخاب قضات دیوان عالی فدرال، هر سه قوا مشارکت دارند و به تصمیم گیری می‌پردازند.

استیضاح رئیس جمهور[ویرایش]


کنگره بر اساس قانون اساسی قادراست رئیس جمهور، وزرا، قضات دیوان عالی فدرال و دیگر مقامات دولت فدرال را استیضاح واز کاربرکنار نماید. این حق، تضمینی برای نظارت کنگره بر نهادهای حکومتی تلقی می‌شود. هرگاه رئیس جمهور به خیانت و تخلف از وظایف خود متهم شود، کنگره می‌توان وی را استیضاح کند . برای این منظور، ابتدا باید دو سوم نمایندگان مجلس نمانیدگان به طرح استیضاح رئیس جمهور رای دهند. سپس موضوع به سنا ارجاع داده می‌شود و در آنجا دادگاهی برای محاکمه رئیس جمهور تشکیل می‌شود. رئیس جمهور باید در این دادگاه و در حضور کلیه سناتورها ادعای شهادت کند و از خود دفاع نماید. اگر اکثریت نمایندگان سنا رای به محکومیت وی دهند، رئیس جمهور از سمت خود بر کنار می‌شود. رای دیگر مقامات از جمله وزرا و قضات دیوان عالی فدرال نیز همین روال پیگیری می‌شود با این تفاوت که اهمیت سیاسی استیضاح و برکناری آنان هرگز به اندازه برکناری رئیس جمهور نمی‌باشد. در تاریخ ایالات متحده آمریکا تاکنون ۲ باز دادگاه سنا برای استیضاح رئیس جمهور تشکیل شده‌است که یکبار در سال ۱۸۶۸ برای محاکمه آندرو جانسون و یکبار دیگر نیز در سال ۱۹۹۹ در زمان بیل کلینتون بود. اما در هر دوبار روسای جمهور وقت توانستند تنها با یک رای اضافه از کابوس برکناری و اخراج از کاخ سفید نجات یابند.

ابطال وتوی رئیس جمهور[ویرایش]


قانون اساسی به رئیس جمهور اختیار داده‌است که مصوبات کنگره را وتو نماید اما این اختیار نامحدود نیست و کنگره می‌تواند متقابلاً با تصویب مجدد مصوبه خود، وتوی رئیس جمهور را سلب کند. هر گاه دو سوم مجموع نمایندگان مجلس نمایندگان وسنا دریک جلسه مشترک، مخالفت خود را با وتوی رئیس جمهور در خصوص یک لایحه قانونی اعلام نمایند، این لایحه جنبه قانونی و لازم الجرا به خود می‌گیرد و رئیس جمهور ملزم به اجرای آن می‌شود .

منابع[ویرایش]