نبردهای لکسینگتون و کنکورد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نبردهای لکسینگتون و کنکورد
بخشی از جنگ انقلاب آمریکا
Battle of Lexington, 1775.png
نمایش نبرد لکسینگتون به سبک رمانتیسم در قرن ۱۹
زمان ۱۹ آوریل ۱۷۷۵
مکان شهرستان میدلسکس، ماساچوست
مختصات لکسینگتون: ۴۲°۲۶′۵۸.۷″ شمالی ۷۱°۱۳′۵۱.۰″ غربی / ۴۲.۴۴۹۶۳۹° شمالی ۷۱.۲۳۰۸۳۳° غربی / 42.449639; -71.230833 (Lexington)مختصات: ۴۲°۲۶′۵۸.۷″ شمالی ۷۱°۱۳′۵۱.۰″ غربی / ۴۲.۴۴۹۶۳۹° شمالی ۷۱.۲۳۰۸۳۳° غربی / 42.449639; -71.230833 (Lexington)


کنکورد: ۴۲°۲۸′۰۸.۵۴″ شمالی ۷۱°۲۱′۰۲.۰۸″ غربی / ۴۲.۴۶۹۰۳۸۹° شمالی ۷۱.۳۵۰۵۷۷۸° غربی / 42.4690389; -71.3505778 (Concord)

نتیجه پیروزی مستعمره‌نشینان، آغاز جنگ استقلال آمریکا
جنگندگان
استان خلیج ماساچوست Union flag 1606 (Kings Colors).svg پادشاهی بریتانیای کبیر
فرماندهان
جان پارکر
جیمز برت
جان باتریک
ویلیام هیث
جوزف وارن
فرانسیس اسمیت
جان پیتکرن
والتر لوری
هیو پرسی
نیروها
لکسینگتون: ۷۷
کنکورد: ۴۰۰
پایان نبرد: ۳٬۸۰۰
به هنگام ترک بوستون: ۷۰۰
لکسینگتون: ۴۰۰
کنکورد: ۱۰۰
پایان نبرد:۱٬۵۰۰
تلفات
۴۹ کشته
۳۹ زخمی
۵ مفقود
۷۳ کشته
۱۷۴ زخمی
۵۳ مفقود

نبردهای لکسینگتون و کنکورد (به انگلیسی: Battles of Lexington and Concord) اولین درگیری‌های نظامی در جنگ استقلال آمریکا بودند که در ۱۹ آوریل ۱۷۷۵ در شهرستان میدلسکس، استان خلیج ماساچوست، در شهرهای لکسینگتون، کنکورد، لینکلن، منوتومی (امروزه آرلینگتون) و کمبریج در نزدیکی بوستون رخ دادند. این نبردها نشانگر بروز جنگ بین پادشاهی بریتانیای کبیر و سیزده مستعمره‌اش در سرزمین اصلی آمریکای شمالی بریتانیا بودند.[۱]

تقریباً ۷۰۰ سرباز بریتانیایی، تحت فرماندهی سرهنگ دوم فرانسیس اسمیت، مخفیانه دستور یافتند که تدارکات نظامی شبه‌نظامیان ماساچوست که در کنکورد نگه‌داری می‌شد را تسخیر و تخریب کنند. میهن‌دوستان چندین هفته پیش از اعزام سربازان از طریق جاسوسانشان دریافته بودند که تدارکات نظامیشان در خطر است و از این رو اکثر آن‌ها را به مکان‌های دیگری منتقل کرده بودند. آن‌ها همچنین در شب قبل از وقوع نبردها از جزئیات طرح‌های بریتانیا اطلاع یافتند و توانستند به سرعت شبه‌نظامیان محلی را از تحرکات دشمن باخبر گردانند.[۱]

اولین تیراندازی‌ها درست به هنگام طلوع خورشید در لکسینگتون انجام گرفت. تعداد شبه‌نظامیان بسیار کمتر از شمار سربازان بریتانیا بود و از این رو مجبور به عقب‌نشینی شدند. سربازان بریتانیا به سوی کنکورد پیش‌روی کردند و به جستجوی انبار تدارکات پرداختند. در نورث بریج در کنکورد، در حدود ۵۰۰ شبه‌نظامی با سه گروهان بریتانیایی درگیر شدند و آنان را شکست دادند. سربازان بریتانایی با وجود برتری از نظر تعداد پس از یک جنگ صف‌آرایی در زمین باز عقب نشستند.[۱]

به زودی شبه‌نظامیان بیشتری از راه رسیدند و خسارات و تلفات سنگینی بر گروه اعزامی بریتانیایی که در حال بازگشت به بوستون بود وارد کردند. در راه بازگشت به لکسینگتون، نیروهای کمکی به فرماندهی سپهبد هیو پرسی به کمک گروه تحت فرماندهی اسمیت آمدند و باعث تجدید قوا و نجات آن‌ها شدند. نیروهای ترکیب‌شدهٔ بریتانیایی که اکنون شمارشان به ۱٬۷۰۰ سرباز می‌رسید، زیر آتشبار شدید به عقب‌نشینی تاکتیکی به سمت بوستون دست زدند و سرانجام به منطقهٔ امن چارلزتاون رسیدند. شبه‌نظامیان که پیوسته بر تعدادشان افزوده می‌شد باریکهٔ دسترسی به چارلزتاون و بوستون را مسدود کردند و بدین ترتیت محاصرهٔ بوستون آغاز شد.[۱]

رالف والدو امرسون در «سرودهٔ روحانی کنکورد»، اولین گلوله‌ای که توسط میهن‌دوستان در نورث بریج شلیک شد را «گلوله‌ای که در سرتاسر جهان شنیده شد» توصیف کرد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Battles of Lexington and Concord»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۵ اوت ۲۰۱۱).