فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۰۲°۴۴′۴۴″ شمالی ۱۰۱°۴۲′۳۵″ شرقی / ۲.۷۴۵۵۶° شمالی ۱۰۱.۷۰۹۷۲° شرقی / 2.74556; 101.70972

فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور.

فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور (به انگلیسی: Kuala Lumpur International Airport) مهم‌ترین فرودگاه بین‌المللی در کشور مالزی است. این فرودگاه در سال ۱۹۹۳ و با ۲٫۵ میلیارد دلار بودجه ساخته شد.[۱] معمار این بنا کیشو کوروکاوا است.[۲]

تاریخچه[ویرایش]

طرح احداث فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور (KLIA ) در سال 1990 و هنگامی‌که دولت مالزی دریافت فرودگاه بین‌المللی سوبانگ (موسوم به فرودگاه سلطان عبدالعزیزصالح) پاسخ‌گوی نیازهای آینده صنعت هوانوردی مالزی نخواهد بود، آغاز شد. ماهاتیر، نخست‌وزیر مالزی اولین کسی بود که اجرای این طرح را با جدیت پی‌گیری کرد. این تصمیم موجب شروع مباحث مهمی در زمینه‌های مختلف شد. محل احداث فرودگاه که در 50 کیلومتری فرودگاه واقع شده، چندان خوشایند نبود. گروهی دیگر با اشاره به هزینه سنگین احداث این فرودگاه، نظر دولت را به انتقاد گرفته، معتقد بودند که فرودگاه سوبانگ با هزینه‌ای کمتر قابل توسعه است. در واقع هم‌زمان با آغاز پروژه احداث KLIA، طرح توسعه فرودگاه سوبانگ نیز به اجرا درآمد. در دسامبر سال 1993 ترمینال شماره 3 فرودگاه سوبانگ نیز به اجرا در آمد. در سال 1995 ترمینال شماره 2 بازسازی و سه سال بعد فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور افتتاح شد. نخستین روز افتتاح فرودگاه بین‌المللی کوالالامپوردر 27 ژوئن 1998 (یک روز قبل از افتتاح فرودگاه بین‌المللی هنگ‌کنگ) با مشکلاتی جدی همراه بود. برخی سیستم‌ها نظیر Aerobridge و Bay Allocation از کار افتاد و صفوف طولانی در محوطه داخلی و خارجی فرودگاه ایجاد شد. نقاله بار نیز به شدیدترین وضع ممکن خراب شد، کیف‌ها گم شدند و مسافران حدود 5 ساعت معطل ماندند. اغلب این مشکلات سرانجام رفع شد، اما سیستم نقاله بار مسافر همچنان خراب ماند تا اینکه در سال 2006 نقاله جدیدی به طور کامل جایگزین آن شد. [۳] هم‌زمان با این مشکلات، فرودگاه چالش جدیدی که همانا بحران مالی شرق آسیا بود را تجربه کرد. شیوع بیماری سارس و آنفلوآنزای مرغی نیز به کاهش ده‌درصدی مسافران در مالزی و کل منطقه منجر شد. بحران مالی شرق آسیا و پس از آن کاهش پروازها از طرف شرکت‌های هواپیمایی آل‌نیپون ایرویز، بریتیش ایرویز، لوفت هانزا و نورث‌وست که امکانات فرودگاهی را نامناسب تشخیص داده بودند، باعث رشد منفی تعداد مسافران فرودگاه شد. نخستین فاز فرودگاه برای جابجایی سالانه 25 میلیون مسافر طراحی شده بود، اما در نخستین سال عملیات فرودگاهی درسال 1999، تنها 13.2 میلیون مسافر از این فرودگاه جا بجا شدند. در هر حال، تعداد مسافران در سال 2004 به 21.1 میلیون نفر رسید و سال بعد، این تعداد به 23.2 میلیون نفر افزایش یافت که البته کماکان کمتر از تخمین‌های قبلی بود.

جوایز[ویرایش]

از سال 2000، KLIA جوایز متعددی را در زمینه صنعت هوانوردی از آن خود کرد. در سال 2006 از سوی موسسه AETRA بهترین فرودگاه جهان در رده فرودگاه‌های دارای مسافر 15 تا 25 میلیون نفری در طی یک سال و رتبه سوم بهترین فرودگاه جهان و بهترین فرودگاه در منطقه آسیا و اقیانوس آرام شناخته شد. در سال 2007 نیز KLIA این عنوان را حفظ کرد. فرودگاه اینچان کره جنوبی و فرودگاه بین‌المللی هنگ‌کنگ نیز در رده‌های بعدی قرار داشتند. جایزه این مقام توسط شورای جهانی فرودگاه ها- کیفیت خدمات فرودگاهی (ACI-ASQ ) تعیین و تقدیم شد.

طرح‌های توسعه فرودگاه[ویرایش]

طبق برنامه نهم توسعه مالزی، قرار است یک باند جدید و یک ساختمان جدید برای پاسخ‌گویی به نیاز روز افزون مسافران در فرودگاه احداث شود. در فاز دوم فرودگاه مقرر شده است که تا پایان 2008، تعداد مسافران به 35 میلیون نفر در سال برسد و در فاز سوم که پس از سال 2008 تا سال 2012 را در مورد نظر دارد، مقرر شده است که ظرفیت فرودگاه برای پذیرش 45 میلیون مسافر در سال توسعه یابد. در نوامبر سال 2006، دولت اعلام کرد که برنامه احداث یک خط ریلی ارتباطی میان ساختمان اصلی و ترمینال عمومی را در دستور کار خود دارد که از سال 2007 آغاز شده است. این خط، به طور مستقیم به خط اصلی راه‌آهن پر سرعت فرودگاه مرتبط خواهد بود. شرکت خصوصی MAHB یا مالیشیا ایر پورتز هولدینگ براد (Malaysia Airports Holding Berhad ) نیز اعلام کرده است که به زودی طرح توسعه ترمینال پروازهای ارزان قیمت (LCCT) را برای پاسخ‌گویی به نیاز روزافزون مسافران به اجرا در خواهد آورد. مقامات مالزی معتقدند وجود فضای کافی و امکانات لازم موجب شده است تا طرح توسعه فرودگاه را برای پذیرش سالانه 100 میلیون مسافر در سال 2020 تدارک ببیند. در این طرح، چهار باند فرود و دو ابر ترمینال که به دو ساختمان اقماری فرودگاه (SATELLITE BUILDING ) متصل خواهند شد، در نظر گرفته شده است.

ارتقا برای پذیرش ایرباس 380[ویرایش]

MAHB به عنوان مجری اداره فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور، حدود 39 میلیون دلار برا ارتقای امکانات فرودگاهی در این فرودگاه به منظور پذیرش فرود هواپیمای ایرباس 380 اختصاص داده است. عملیات اجرایی کار از سوم آوریل 2006 آغاز شده است و انتظار می رود در ماههای آتی به پایان برسد. در این خصوص قرار است دو شانه در طرفین دو باند موجود به عرض 15 متر احداث شود. همچنین احداث تاکسی وی، Aerobridge های اضافی سکوی حرکت به نام های C17 و C27 و C37 نیز مدنظر است. [۴]

طراحی و زیر ساخت‌ها[ویرایش]

طراحی فرودگاه توسط کیشو کوروکاوا، آرشیتکت معروف ژاپنی انجام شده است. ایده «فرودگاهی در جنگل و جنگلی در فرودگاه» در طراحی آن مورد توجه واقع شده و با همکاری موسسه مطالعات جنگلی مالزی، پروژه احداث فضای سبزدر اطراف فرودگاه به اجرا در آمده است. برای این کار تعداد زیادی از درختان جنگل‌های بارانی مالزی از ریشه کنده شده و یک بار دیگر در این منطقه کاشته شده است. همچنین خطوط جاده‌ای به‌گونه ای طراحی شده‌اند که ترافیک انسانی را به گوشه و کنار فرودگاه منتقل کرده و ترافیک آرامی را حتی در صورت رسیدن به ظرفیت جابجایی 100 میلیون مسافر در سال فراهم می‌کنند. تجهیزات منطبق با استانداردهای جهانی نیز برای مسافران معلول در این فرودگاه تعبیه شده‌اند. به علاوه انتقال مسافران به سالن‌های پروازی به صورت اتوماسیون در تمام ترمینال‌ها انجام می‌شود. باندها و ساختمان‌های پروازی فضایی بالغ بر 100 کیلومتر مربع را شامل می‌شوند و در حال حاضر امکان تردد بیش از 100 هواپیما در آن واحد در مسیرهای ویژه حرکتی فراهم است. 216 کانتر کنترل در 6 راهرو اصلی کنترل قرار گرفته‌اند. فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور اولین فرودگاهی است که در آن سیستم مدیریت جامع فرودگاهی (TAMS) به کار گرفته شده است. TAMS : Total Airport Management System

برج مراقبت پرواز[ویرایش]

ارتفاع این برج 130 متر است و دومین برج مراقبت بلند در جهان پس از برج مراقبت فرودگاه بین‌المللی بانکوک به شمار می رود. شکل برج مانند مشعل المپیک است و در آن سیستم‌های مراقبت پرواز و تجهیزات راداری نصب شده است.

باندها[ویرایش]

این فرودگاه دارای دو باند موازی است که هر یک حدود 4000 متر طول و 60 متر عرض دارند. هر باند همچنین 10 تاکسی‌وی داردکه طی آن بین 2 تا 10 دقیقه زمان می‌برد. در هر ساعت 120 هواپیما قادر به نشستن و برخاستن از این باندها هستند که این مهم مدیون سیستم‌های خدماتی کامل باند و پرسنل ماهر برج مراقبت پرواز آن فرودگاه می‌باشد. [۵]

منابع[ویرایش]

  1. http://www.dcaklia.gov.my/EnglishPages/History/history_cons.htm
  2. Kisho Kurokawa: Kuala Lumpur International Airport. Volume 24 of Opus Series. Kishō Kurokawa, Dennis Sharp, Catherine Slessor, Tomio Ōhashi. Axel Menges, 1999 ISBN 3-930698-24-2
  3. umic - فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور
  4. برگرفته شده از ماهنامه شرکت مادرتخصصی فرودگاه‌های کشور
  5. www.tabriz-atc.com/Airports