شمع‌آجین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شمع آجین، نوعی روش شکنجه و اعدام، در زمان‌های گذشته بوده است. در این شکنجه، روی بدن (بیشتر سینه) افراد سوراخ‌های متعددی ایجاد کرده، و در محل این سوراخ‌ها شمع قرار داده، و روشن می‌کردند.[۱].

"شمع آجین" کردن عبارتست از ایجاد زخم ها، همراه با حفرات در بدن فرد؛ یا افراد، و قرار دادن شمع در آن حفرات. همچنین با سوختن شمع ها و ذوب آن ها، فرد دچار سوختگی ناشی از حرارت شمع ها می شود. اگرچه در زمان های گذشته، این نوع از شکنجه، شاید آنچنان دردآور و ملال آور نبوده؛( نسبت به سایر شکنجه های دردناک عصر) اما بعد از این حرکت، فرد مورد شکنجه را در میان مردم حرکت می دادند، تا با احساس حقارت او، در میان مردم ایجاد رعب و وحشت کنند.

تصویری از سلیمان خان در حالی که شمع‌آجین شده است

سلیمان خان یکی از پیروان کتاب بیان بود. او در هنگام کشتار بابی‌ها در تهران شمع‌آجین و کشته شد.

شمع آجین کردن سلیمان خان[ویرایش]

ادوارد براون در کتاب یک سال در میان ایرانیان می‌نویسد:[۲]

سلیمان خان بخاطر پناهگاهی که به فرقه ممنوعه داده بود از مقامش خلع شد و شکنجه های هولناک تری در راه بودند . فتیله های روشن روی زخمهای وارده روی اعضاء و بدنش گذاشته شدند ، دندانهایش را از دهان بیرون کشیدند و روی فرق سرش بزور فرو کردند . حتی با وجود درد و رنج شدید او شهادت می داد به چنین لذت پر شور و گرمی که برتر از رنج و شکنجه بود طوری که جلادان او با تمسخری تلخ از او پرسیدند که چرا آواز نمی‌خواند . او فریاد زد " آواز " و سپس شروع به خواندن کرد . " یک دست جام باده و یک دست زلف یار رقصی چنین میانه بازارم آرزوست .

منابع[ویرایش]

  1. وبگاه لغت نامهٔ دهخدا
  2. Stenstrand'S, August J and Edward G Browne. “forward”. Muhammad Abdullah al-Ahari. Daltaban Peyrevi. In THE COMPLETE CALL TO THE HEAVEN OF THE BAYAN. Chicago: Magribine Press, 2006. 200. ISBN ‎ISBN 1-56316-953-3. 

پیوند به بیرون[ویرایش]