ساده‌خوانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ساده‌خوانی (به لاتین: cantus planus) مجموعه‌ای از سرودهای مناجاتی کلیسایی است که با الحانی تقریباً یک‌نواخت و بدون موسیقی همراه خوانده می‌شود.

ضرباهنگ در ساده‌خوانی معمولاً آزادتر از ضرباهنگ وزن‌دار موسیقی‌های معمول غربی است. ساده‌خوانی نت‌نویسی ویژه خود را دارد و تعداد خطوط حامل در این نت‌نویسی به‌جای ۵ خط، ۴ خط است.

ساده‌خوانی در سده‌های آغازین مسیحیت رایج شد و احتمالاً از موسیقی کنیسه‌های یهودی و بی‌گمان از دستگاه مقامی یونانی تأثیر پذیرفته‌است.

نمونه[ویرایش]


آیا مشکلی با شنیدن این پرونده دارید؟ راهنمای رسانه را ببینید.


منابع و پانویس‌ها[ویرایش]

  • Kennedy, Michael and Kennedy, Joyce Bourne. The Concise Oxford Dictionary of Music,(5 ed.), Oxford University Press, 2007, ISBN 978-01-9920383-3
  1. O frondens virga
  2. Ordo Virtutum

پیوند به بیرون[ویرایش]