دشت قبچاق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دشت قبچاق دشت و ناحیه‌ای بود در شمال دریای خزر که طایفهٔ ترکان منسوب بدان را ترکان قبچاقی گویند. سلجوقیان در آغاز درین ناحیه به گله‌چرانی مشغول بودند. هنگام تقسیم ممالک چنگیز دشت قبچاق به جوجی پسر چنگیز رسید و خود جوجی و پسرش باتو در آن ناحیه به سر می‌بردند. بقول مورخان تا سال ۹۲۹ ه ق. فرزندان جوجی در دشت مزبور حکمرانی کرده و دشت قبچاق را به دو قسمت تقسیم کردند، دشت قبچاق شرقی یعنی ناحیهٔ بین درهٔ سفلای سیحون و کوه‌های الغ طاغ (الغ تاغ) و کوچک طاغ (کوچک تاغ) که محدود بود از مغرب به مساکن قبایل گوگ (کبود) اردو، مطیع باتو از شمال به مساکن ازبکان مطیع شیبان از مشرق به خانات اولوس جغتای، از جنوب به ریگزار قزل قوم و کوه‌های الکساروسکی.

دشت قبچاق غربی، یعنی ناحیه‌ای که رودهای دن و رود ولگا آنرا مشروب می‌سازد و محدود بود از مشرق به کوه‌های اورال از مغرب به رود دنپیر از شمال به دریای خزر و از جنوب به دریای سیاه.[۱]

قومی از ترکان قبچاقی ترکان قنقلی بودند و ترکان خاتون (مادر محمد خوارزمشاه) از ترکان قنقلی بود.[۲]

پانویس[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]