درمانگاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

درمانگاه (به انگلیسی: clinic) ساختمان یا بخشی در بیمارستان یا مرکز بهداشتی - درمانی که به درمان بیماران یا مراقبت پزشکی از بیماران سرپایی اختصاص دارد . معمولاً درمانگاه موسسه ای مستقل است که به درمان بیماران می پردازد ولی برخلاف بیمارستان بیماران را بستری نمی‌کند .

در ایران درمانگاه معمولاً می تواند دارای بخشهای پزشک عمومی و متخصص، دندانپزشکی، داروخانه، مامایی، رادیولوژی، آزمایشگاه و ... باشد . مجوز تاسیس و پروانه بهره برداری درمانگاه را وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی از طریق دانشگاههای علوم پزشکی مربوطه صادر می نماید . درمانگاه می تواند خصوصی، دولتی یا خیریه باشد . هر درمانگاهی بجز موسس باید برای هر شیفت فعال خود دارای مسئول فنی پزشک باشد. درمانگاه میتواند عمومی یا تخصصی (مانند درمانگاه پوست و مو یا درمانگاه دندانپزشکی) باشد.

برخلاف ساختمان پزشکان ، درمانگاه موسسه واحدی است لذا میتواند با سازمانهای بیمه گر و ادارات قرارداد (جهت پذیرش بیماران) ببندد ، سرنسخه و سربرگ داشته باشد و پذیرش و صندوق واحدی برای بخشهای مختلف داشته باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

بیمارستان

مجتمع درمانی

منابع[ویرایش]

  • واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان وادب فارسی