دث متال
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| دِث متال | |
|---|---|
| ریشههای سبکی | |
| ریشههای فرهنگی | |
| سازهای موسیقی | |
| محبوبیت عمومی | آندرگراوند در دهه ۱۹۸۰ |
| زیرسبکها | |
| ملودیک دث متال، تکنیکال/پروگرسیو دث متال | |
| سبکهای درهمآمیخته | |
| بلکند دث متال، دث/دوم، دث کُر، دث گریند، دث اند رول | |
| حلقههای محلی | |
| فلوریدا، نیویورک، سوئد، انگلیس، برزیل، ژاپن و لهستان | |
دِث متال یکی از سبکهای موسقی زیر رده هوی متال است. در این سبک از ضرب آهنگهای میانه، گیتارهای با صدای بسیار دیسترت شده، خواندن با صدای غُرش بم، استفاده از تکنیک بلست بیت در نوازندگی درامز و ساختارهای موسقی پیچیده به همراه تغییرات بسیار ضرب آهنگ استفاده میشود. سبک دث متال از اواسط دهه ۱۹۸۰ میلادی ایجاد شد. به طور کلی از سبکهای ترش متال و بلک متال های اولیه، چون اسلیر، کرییتور، سِلتیک فراست و ونوم الهام گرفت. همراه با ظهور گروه دِث و رهبر آن چاک شولداینر که از وی به عنوان پدرخوانده سبک دِث متال یاد میشود، از گروههایی چون پوسسد (Possessed)، آبیچواری، کرکس و ماربید انجل نیز به عنوان پیشتازان این سبک یاد میشود. در اواخر دهه 80 و اوایل 90 دث متال توانست توجه رسانه ها را به سوی خود جلب کند.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
ویکیپدیای انگلیسی
