پاور کورد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پاورکورد می5 نواختن های گوناگون هر کدام با یک اکتاو فاصله
پاور کوردهای مشهور: از چپ به راست: دو5 - ر5 - می5 - فا5 - سل5 - لا5 - سی5

پاورکورد (به انگلیسی: Powerchord) در موسیقی به آکوردی گفته می‌شود که تنها شامل نت ریشه آکورد و فاصله پنجم باشد. پاورکورد به آکورد پنجم (به انگلیسی: fifth chord) نیز شهرت دارد. این آکورد بیشتر توسط نوازندگان گیتار و با گیتار الکتریکی که به یک آمپلی فایر مجهز به افکت دیستروشن باشد، نواخته می‌شود. پاورکوردها یکی از عناصر کلیدی و پرکاربرد در موسیقی راک و متال هستند.[۱]

شناخت[ویرایش]

هنگامی که دو یا چند نت تحت تاثیر افکت دیستروشن نواخته می‌شوند، افکت دیستروشن که در رنج صداهای بالا تغییری ایجاد نمی‌کند باعث می‌شود که هارمونی‌های جدیدی به طول موج اصوات اضافه شود بطوریکه فرکانس آنها متفاوت شنیده خواهد شد.[۲]

اما اگر یک آکورد معمولی مانند لا ماژور یا مینور را تحت همین افکت بنوازیم، تاثیرات هارمونی افکت بر روی اصوات باعث ایجاد اصواتی ناخوشآیند و درهم می‌شود.[۳] اما در یک پاورکورد به علت تناسبی که میان فرکانس‌های نت ریشه و فاصله پنجم آن وجود دارد(نسبت ۳:۲)، استفاده از دیستروشن نه تنها باعث بوجود آمدن اصوات مشوش نمی‌شود بلکه اصوات تولید شده بسیار به صوت واقعی نزدیک هستند. در واقع طیف صدا توسط دیستروشن تقویت می‌شود و صوتی پرحجم‌تر تولید می‌شود طوریکه در ذهن تداعی کننده صدایی بس قوی تر از صدای تولید شده بدون دیستروشن است. اگر میزان دیستروشن (به اصطلاح گین) را بالا برده شود، فرکانس پایه آکورد به اندازه یک اکتاو پایین‌تر (بم‌تر) از نت ریشه پاورکورد بدون دیستروشن شنیده خواهد شد و این نیز به تقویت حس قوی تر این آکورد کمک می‌کند.

اگرچه که نواختن یک پاورکورد بدون دیستروشن، به علت همان تناسب میان نت ریشه و فاصله پنجم، همچنان حس قوی را تداعی خواهد کرد.

شکل آسان انگشت‌گذاری این آکوردها نیز یکی از دلایل محبوبیت آنها در میان نوازندگان گیتار راک و هوی متال است چرا که این شکل آسان باعث تسریع نواختن آکوردها، تغییر آکورد و جابجایی میان ریتم و ملودی می‌شود.

تئوری[ویرایش]

در تئوری کلاسیک موسیقی عنوان آکورد دادن به پاورکوردها اشتباه است چرا که اصولا یک آکورد باید حداقل دارای ۳ درجه از یک گام باشد و این در حالیست که پاورکوردها تنها از دو نت تشکیل می شوند. از همین رو همیشه عنوان پاور کورد به آنها داده نمی شود و بعضا شاهد آن هستیم که عناوینی چون داید[۴] و یا درجه به آنها داده می شود. اما همچنان عنوان پاورکورد عنوان پذیرفته شده در موسیقی پاپ و راک است، به ویژه در سبک هایی چون هارد راک، هوی متال، پانک راک و دیگر سبک‌های مشابه این نام کاملا جا افتاده و تثبیت شده است. همچنین این نام تا حدی نیز توسط نوازندگان کیبورد و سینث‌سایزر به کار گرفته می شود.

پاور کوردها با گذاشتن یک 5 پس از نام نت ریشه پاورکورد مربوط نشانه گذاری می شود. به عنوان نمونه دو پاورکورد را C5 می نگارند و این به علت وجود نت ریشه دو (C) و فاصله پنجم آن که سل (G) می‌باشد است. گاهی پاورکورد را بدین صورت می نوازند که نت ریشه یا فاصله پنجم را به اندازه یک اکتاو جابجا می‌کنند که این مسئله سبب می‌شود صدایی در کوک اصوات بالا به گوش برسد و از آن حس قوی اندکی کاسته شود.

پاورکوردها نه ماژور هستند و نه مینور، و این به علت فقدان همان نت سوم است که پیشتر بدان اشاره شد.

بااینکه پاورکوردها اغلب با دیستروشن همراه می شوند ولی بعضی از نوازندگان گیتار تصریح می کنند که یک پاورکورد همیشه یک پاورکورد است چه با دیستروشن و چه بدون آن.

پیشینه[ویرایش]

در مورد پیدایش دقیق و پیشینه اولین استفاده از پاورکوردها یک اجماع واحد وجود ندارد و نظریه‌های گوناگونی پیرامون این مسئله وجود دارد. با این حال در عرف مشهور است که لینک ری در قطعه بی کلام مشهورش به نام «شکایت» در ۱۹۵۸ از پاورکورد استفاده کرده است. ری اولین کسی بود که از دیستروشن استفاده کرد، او در استودیو فردریکسبورگ در ویرجینیا با پر کردن سرخ آمپلی فایر با مدادی توانست صدای دیستروشن را تولید کند. او آفریننده افکت هایی چون اوردرایو و فاز برای گیتار الکتریک بود، همچنین او اولین کسی بوده است که در ملودی از پاورکورد استفاده کرد.

اگرچه که رد پای استفاده از پاورکوردها را در دوران قدیمی تر نیز می توان یافت، زمانی که موسیقی جنبه تجاری کمتری نسبت به امروز داشت. رابرت پالمر شرح می دهد که نوازندگان گیتار بلوزی که در استودیوی سان رکوردز در اوایل دههٔ ۵۰ کار می کردند با نام‌های ویلی جانسن و پت هیر، اولین کسانی بودند که از پاورکورد در آثار موسیقی‌شان بهره بردند. او دو قطعه «چند سال بیشتر» (ضبط شده در ۱۹۵۱) و «بلوز نخ نما» (ضبط شده در ۱۹۵۴) را که توسط جانسن اجرا شده اند شاهد این ادعای خود می‌داند.

از ترانه‌های مشهور دیگر می توان به «تو واقعا مرا داری» از د کینکس یاد کرد که در ۱۹۶۴ منتشر شد. در این ترانه بوضوح می توان شاهد تغییر سریع پاورکوردها در اجرا بود، چیزی که بعدها در ریف‌های هارد راک مرسوم شد.

در ایجاد محبوبیت هر چه بیشتر پاورکوردها در میان موسیقیدانان راک و متال، گروه‌های دوران اولیه متال مانند بلک سبث و دیپ پرپل نقش اساسی داشته اند.

پانویس[ویرایش]

  1. «واژه نامه اصطلاحات گیتار». بازبینی‌شده در ۲۸-۱۲-۲۰۰۹. 
  2. داگ کالتر. Digital Audio Processing. ۲۰۰۰. ۲۹۳. ISBN 0-87930-566-5. 
  3. ««دیستروشن-فیزیک هوی متال»». بازبینی‌شده در ۲۸-۱۲-۲۰۰۹. 
  4. (به انگلیسی: dyad)

منبع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Power chord»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۹).