حیات معلق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حیات معلق (به انگلیسی: Suspended animation)‏ کندسازی فرایندهای زندگی با وسایل خارجی بدون پایان‌دهی است. تنفس، ضربان قلب، و دیگر کارکردهای غیرارادی همچنان رخ خواهند داد، اما تنها با وسایل مصنوعی قابل شناسایی هستند. سرمای مفرط می‌تواند به سرعت کندسازی عملکردهای فرد را فراهم آورد؛ استفاده از این فرایند منتج به توسعهٔ علم سرمازیستی شده‌است. سرمازیستی روش دیگری برای حفظ حیات است اما در آن اندام‌ها با استفاده از نیتروژن مایع برای حفظ، سرماداری می‌شوند تا آنکه دوباره حیات یابند.

لاینا بیزلی کسی بود که در قالب رویان دوسلولی برای ۱۳ سال در حالت حیات معلق نگهداری شد. قراردهی فضانوردان در حیات معلق به‌عنوان راهی برای رسیدن فرد به انتهای سفر میان‌ستاره‌ای یا میان‌کهکشانی پیشنهاد شده است، که نیاز به کشتی تولید غول‌پیکر را رفع می‌کند.

از دههٔ ۱۹۷۰، سرمازدگی القایی برای برخی از عمل‌های باز قلب به‌عنوان جایگزینی برای دستگاه‌های قلب-ریه مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، سرمازدگی تنها زمان محدودی را ارائه می‌کند تا عمل انجام شود و خطر آسیب بافت‌ها و مغز برای دوره‌های طولانی‌مدت وجود دارد.

منابع [ویرایش]

  • Suspended animation، مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، برداشت شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱.