حقوق بینالملل عرفی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
حقوق بینالملل عُرفی به آن دسته از ضوابط رفتاری تابعان حقوق بینالملل گفته میشود که از عرف نشأت گرفتهاند و به منزله یک رویهٔ عمومی به عنوان قانون پذیرفته شدهاند. عرف بینالمللی به همراه معاهدات و اصول ِ حقوقی ِ کشورهای متمدن یکی از منابع اصلی دیوان بینالمللی دادگستری برای حل و فصل اختلافات است.[۱]
برخلاف نظامهای پیشرفته حقوق داخلی که در آنها عرف عنصری مزاحم و نسبتا بیاهمیت شمرده میشود، در عرصه بینالمللی، حداقل تاکنون، عرف یک منبع پویا بوده و نقش برجستهای در تدوین و شکلگیری حقوق بینالملل ایفا کردهاست.[۲]
پانویسها[ویرایش]
منابع[ویرایش]
- ربکا والاس. «حقوق بینالملل»، قاسم زمانی و مهناز بهراملو، تهران: مؤسسه مطالعات و پژوهشهای حقوق، اول ۱۳۸۲، ۴۲۱ صفحه. ISBN 946-92463-9-8
- اساسنامه دیوان بینالمللی دادگستری. متن انگلیسی در وبگاه دیوان بینالمللی دادگستری
اساسنامه دیوان بینالمللی دادگستری متن فارسی در ویکینبشته
