حقوق بین‌الملل بشردوستانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حقوق بشردوستانه بین‌المللی یا حقوق بین‌الملل بشردوستانه که به حقوق جنگ یا حقوق مخاصمات مسلحانه بین الملی نیز معروف است، به مسئولیت‌ها و حقوق طرفین درگیر جنگ و کشورهای بی‌طرف به‌ویژه در ارتباط با افراد غیرنظامی می‌پردازد. رعایت این قواعد و توجه به آن‌ها از آن روی ضروری می‌آید که پیدایش وضعیت جنگی خود برهم زننده بسیاری از قوانین و مقررات است.

این حقوق، می کوشد که با وضع مقرراتی از خشونت بی اندازه در جنگ ها جلوگیری کند.برای رسیدن به این منظور حقوق بشر دوستانه حق دولت ها را در استفاده از سلاح ها و روش های محدود و از قربانیان درگیری های مسلحانه حمایت می کند.

گروه ها و مکان های مورد حمایت حقوق بشردوستانه[ویرایش]

  1. غیر نظامیان (افرادی که هیچ دخالتی در درگیری های مسلحانه ندارند.)
  2. مجروحان، بیماران
  3. اسرای جنگی
  4. نماد ها(صلیب سرخ، هلال احمر)
  5. اموال فرهنگی، مساجد، اماکن مقدس، کلیساها و ...

نهاد های متولی[ویرایش]

  1. دولت ها
  2. کمیته بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر
  3. جمعیت های ملی صلیب سرخ و هلال احمر
  4. سازمان های غیر دولتی بشر دوستانه
  5. شورای امنیت سازمان ملل
  6. محاکم کیفری

منابع[ویرایش]

مهمترین قوانین بین‌المللی حاکم بر حقوق بشردوستانه چهار معاهده ژنو در سال ۱۹۴۹ در مورد بهبود سرنوشت مجروحان و بیماران نیروهای نظامی؛ بهبود سرنوشت مجروحان و بیماران و غریقان نیروهای نظامی در دریا، رفتار با اسیران جنگی و پشتیبانی از اشخاص غیر نظامی در دوران جنگ است که تاکنون تقریبا تمام کشورها به آن پیوسته‌اند[۱].

تصمیمات دادگاه نورمبرگ و دو دادگاه ویژه که توسط شورای امنیت برای رسیدگی به اشخاص مظنون به تجاوزات شدید به حقوق بشردوستانه بین‌المللی در یوگسلاوی سابق[۲] و رواندا [۳] تشکیل شده از منابع مهم دیگر این شاخه از حقوق بین‌الملل هستند.

پانویس‌ها[ویرایش]

  1. (۱۸۸ کشور تا سال ۱۹۹۷) لیا لوین. پرسش و پاسخ درباره حقوق بشر. ترجمهٔ محمد جعفر پوینده. چاپ چهارم. تهران: نشر قطره، ۱۳۷۸. ص ۲۰۳ و ۲۰۴. ISBN 964-341-029-3. 
  2. از سال ۱۹۹۳ بر اساس قطعنامه‌های ۸۰۸ و ۸۲۷ شورای امنیت
  3. از سال ۱۹۹۴ بر اساس قطع‌نامه ۹۵۵ شورای امنیت