حافظه تداعی‌گر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حافظه تداعی‌گر [۱] (به انگلیسی: associative memory) یا حافظه قابل آدرس دهی با محتوا (به انگلیسی: Content-addressable memory (CAM)) نوعی خاصی از حافظهٔ رایانه‌ای می‌باشد. دستیابی به این نوع حافظه به طور همزمان و موازی و بر اساس محتوای داده بجای آدرس یا مکان خاص، انجام می‌شود. حافظه تداعی‌گر به علت سازمان داخلی‌اش خصوصاً برای جستجوهای موازی بر اساس داده‌ها مناسب است. [۲] از این نوع حافظه می‌توان در واحد پردازش مرکزی و یا حافظه دسترسی تصادفی (RAM) رایانه‌ها استفاده کرد.

منابع[ویرایش]

  1. فرهنگ واژه‌های مصوّب فرهنگستان، دفتر ششم http://www.persianacademy.ir/UserFiles/File/Mosavvab/06_Farsi.rar
  2. موریس مانو. «فصل ۱۲». در معماری کامپیوتر. ترجمهٔ دکتر قدرت سپیدنام. چاپ بیستم. انتشارات خراسان، ۱۳۸۸. ۴۵۷. ISBN 964-6342-02-7.