تمثیل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

تمثیل یکی از اقسام استدلال است. تمثیل عبارت است از سرایت دادن حکم یک امر به امر دیگر به دلیل وجود نوعی از مشابهت میان آنها. نتیجه استدلال تمثیلی، بر خلاف استدلال قیاسی از قطعیت برخوردار نیست؛ یعنی چنان نیست که اگر مقدمات استدلال صادق باشند، نتیجه استدلال نیز حتماً صادق باشد؛ از این رو، در صورت نمادین استدلال تمثیلی، نتیجه را همراه با لفظ «احتمالاً» ذکر می‌کنند.

[ویرایش] منبع

• محمد خوانساری. منطق صوری. آگاه، ۱۳۸۶، ۹۷۸-۹۶۴-۴۱۶-۰۱۵-8. ‏