تسائو تسائو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کائو کائو

پرترهٔ کائو کائو در چاپی از کتاب عاشقانه سه پادشاهی در زمان سلسله چینگ.
زادروز ۱۵۵
بوجو، آن‌هوئی
درگذشت ۱۵ مارس ۲۲۰
لویانگ، هنان
نام‌های دیگر پس از مرگ
وو (武)
لقب منگ‌ده (孟德)
منصب پادشاه وی
پس از مرگ:
امپراتور وی

کائو کائو (چینی: 曹操؛ پین‌یین: Cáo Cāo؛ وید-جایلز: Ts’ao Ts’ao؛ انگلیسی: Cao Cao) جنگ‌سالار و صدراعظم دودمان هان شرقی بود که در سال‌های پایانی این سلسله در چین به قدرت رسید و در دوره سه امپراتوری، پادشاهی وی را پایه‌گذاری نمود و فرمانروای آن شد و پس از مرگ با عنوان امپراتور وو از وی نامیده گردید.

باوجودی که کائو کائو را اغلب به عنوان فرمانروایی خودکامه و بی‌رحم به تصویر می‌کشند ولی در عین حال او را به عنوان فردی زیرک و دارای نبوغ نظامی و کسی که با زیردستانش همچون افراد خانواده‌اش برخورد می‌کرده است ستایش کرده‌اند. او همچنین در شعر و فنون رزمی مهارت داشت و مطالب بسیاری را در رابطه با جنگ نوشته بود.

زندگینامه[ویرایش]

سائو سائو در حدود سال ۱۵۵ میلادی در چیائوشیان (بوجو در استان آن‌هوئی امروزی) زاده شد. پدرش سائو سونگ، فرزندخواندهٔ خواجهٔ اعظم دربار امپراتوری، سائو تنگ بود. خود سائو سائو در ابتدا یک فرماندهٔ سادهٔ پادگان بود ولی پس از موفقیتش در فرونشاندن شورش دستار زرد که تهدیدی برای حکومت هان به شمار می‌آمد به مقام ژنرالی ارتقا درجه یافت. با این وجود سلسله هان بر اثر این شورش دچار تزلزل شده بود و بر اثر بحران به وجود آمده کشور به سه پاره در بین ژنرال‌های بزرگ از جمله سائو سائو تقسیم شد و سه پادشاهی جدید شکل گرفت.

کائو کائو پس از آنکه قسمت شمالی را که در حوالی پایتخت امپراتوری در لویانگ قرار داشت و دارای موقعیت استراتژیک بود به تصرف خود درآورد و آنرا وی (به چینی: ) نامید، امپراتور جوان هان شیان را همراه خود به قلمرو جدید برد و پایتخت را از لویانگ که بر اثر جنگ ویران شده بود به شوشیان (شوچانگ در هنان امروزی) منتقل ساخت. سپس با اجازهٔ امپراتور که همچون عروسکی خیمه‌شب‌بازی در دستان کائو کائو بود، فرماندهی دیگر ژنرال‌های باقی‌مانده را برعهده گرفت و بیشتر امتیازات ویژهٔ امپراتوری را ازآن خود ساخت. سائو سائو در ۲۱۶ میلادی به مقام شهریاری رسید و عنوان پادشاه وی به او داده شد.

افسانه‌های عامیانه و تاریخ‌نگاران پیرو کنفوسیوس کائو کائو را فردی شرور، بی‌رحم و بی‌توجه به نیک و بد امور معرفی کرده‌اند و در کتاب معروف و قرن چهاردمی عاشقانه سه پادشاهی نیز چنین تصویر شده است. با این وجود گروهی نیز او را به خاطر زیرکی و نبوغ نظامیش ستایش کرده‌اند. سائو سائو همچنین در شعر و فنون رزمی نیز مهارت داشت.

کائو کائو در سال ۲۲۰ درگذشت و فرزندش سائو پی جانشین او شد. او با برکناری امپراتور شیان از هان خود را امپراتور جدید نامید و اعلام کرد که دودمان وی (که با واکنش سریع لیو بی از شوهان و کمی بعدتر سون چوان از وو مواجه گردید) را بنیان نهاده است و عنوان پس از مرگ امپراتور وو از وی را به کائو کائو تقدیم نمود.

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ تسائو تسائو موجود است.
  • «Cao Cao». Britannica Online Encyclopedia. بازبینی‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۰. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Cao Cao»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲ ژانویه ۲۰۱۰).
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Cao Wei»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲ ژانویه ۲۰۱۰).