بهلول
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
بُهلول (بهلول دانا، بهلول مجنون کوفی یا ابو وهیب بن عمرو صیرفی کوفی، یکی از عقلای مجانین سدهٔ دوم هجری و معاصر هارونالرشید بود. وی در کوفه نشو و نما یافت و مردم محل او را با نام فارسی بهلول دانا[۱] مینامیدند. هارون و خلفای دیگر از او موعظه میطلبیدند. او در همان شهر ادب میآموخت و سپس به صورت دیوانگان درآمد. اخبار و نوادر و اشعار زیادی به وی منتسب است. [۲]
وی شیعه بود و احتمالاً در سال ۱۸۸/۸۰۴ بود که هارونالرشید را ملاقات کرد.[۳] بهلول را از شاگردان امام جعفر صادق دانستهاند. زمانی که از سوی هارونالرشید در معرض خطر قرار گرفت خود را به جنون زد ولی در مواقع لزوم به مردم پند واندرز میداد.[۴]
گور بهلول در بغداد قرار دارد و سنگ قبری به تاریخ ۵۰۱ قمری لقب او را «سلطان مجذوب» نوشتهاست. واژهٔ بهلول در عربی به معنای «شاد و شنگول» است.[۵]
[ویرایش] پانویس
- ↑ در دانشنامه اسلام به شکل: Buhlūldānā
- ↑ Ed(s). "Buhlūl al-Mad̲j̲nūn al-Kūfī." Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2008. Brill Online. UNIVERSITEITSBIBLIOTHEEK LEIDEN. 11 April 2008
- ↑ همان.
- ↑ نیازمند، عبدالله، لطیفهها و حکایات شیرین بهلول عاقل، پیشاور: الازهر کمپنی، ۱۳۷۸.
- ↑ Encyclopaedia of Islam
