اکسالیک اسید
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| اکسالیک اسید | |
|---|---|
|
ethanedioic acid |
|
| نامهای دیگر | oxalic acid |
| شناساگرها | |
| CAS | 144-62-7 |
| پابکم | 971 |
| کماسپایدر | 946 |
| UNII | 9E7R5L6H31 |
| شماره EINECS | |
| شماره UN | 3261 |
| دراگبانک | DB03902 |
| KEGG | C00209 |
| MeSH | Oxalic+acid |
| ChEBI | CHEBI:16995 |
| ChEMBL | CHEMBL146755 |
| شماره RTECS |
RO2450000
|
| کدvet اِیتیسی | QP53 |
| بیلشتین | 385686 |
| Gmelin Reference | 2208 |
| 3DMet | B00059 |
| Jmol-3D images | Image 1 |
|
|
|
|
| خصوصیات | |
| فرمول مولکولی | C2H2O4 |
| جرم مولی | ۹۰٫۰۳ g mol−1 (anhydrous) 126.07 g mol-1 (dihydrate) |
| Exact mass | 89.995308552 g mol-1 |
| شکل ظاهری | White crystals |
| چگالی | 1.90 g cm-3 (anhydrous) 1.653g cm-3 (dihydrate) |
| دمای ذوب |
189-191 °C, 462-464 K, 372-376 °F (۱۰۱٫۵ °C (۲۱۴٫۷ °F) dihydrate)
|
| محلول در آب | 14.3 g/100ml (25 °C) |
| محلول | 23.7 g/100ml (15 °C) in اتانول
1.4 g/100ml (15 °C) in دیاتیل اتر [۱] |
| اسیدی (pKa) | 1.25, 4.14[۲] |
| خطرات | |
| برگه دادههای ایمنی ماده | External MSDS |
| خطرات اصلی | Toxic |
| لوزی آتش | |
| دمای اشتعال | ۱۶۶ °C (۳۳۱ °F) |
| ترکیبات مرتبط | |
| ترکیبات مرتبط | اکسالیل کلرید سدیم اگزالات کلسیم اگزالات دیفنیل اگزالات |
| تمامی دادهها مربوط به شرایط استاندارد(در °C۲۵ و kPa۱۰۰) است، مگر آنکه خلاف آن ذکر شده باشد. |
|
| Infobox references | |
اکسالیک اسید (به انگلیسی: Oxalic acid) یک ترکیب شیمیایی با شناسه پابکم ۹۷۱ است. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای سفید است. اسید اگزالیک یک ترکیب آلی با فرمول :C2H2o4 است.این اسید یک جامد کریستالی بی رنگ است که در آب میشودو محلول حاصل بی رنگ است. این اسید جزو اسیدهای دیکاربوکسیلیک طبقه بندی شده است. از لحاظ قدرت اسیدی، بسیار قوی تر از اسید استیک است. اسید اگزالیک عامل احیاء کننده و باز مزدوج شناخته شده آن اگزالات C2O42−است که یک عامل کیلیت ساز برای کاتیونهای فلزی محسوب میشود. به طور معمول، اسید اگزالیک به عنوان دی هیدرات با فرمول :H2C2O4 · 2H2O رخ می دهد. تماس اسید اگزالیک با پوست بدن و یا خوردن آن خطرناک است.
منابع[ویرایش]
- ↑ Radiant Agro Chem. "Oxalic Acid MSDS". http://www.racpl.com/oa_msds.htm.
- ↑ Bjerrum, J., et al. Stability Constants, Chemical Society, London, 1958.
- «IUPAC GOLD BOOK». بازبینیشده در ۱۸ مارس ۲۰۱۲.
| این یک نوشتار خُرد پیرامون شیمی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |