الکساندر آستروک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

الکساندر آستروک (به فرانسوی: Alexandre Astruc) (زادهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۲۳ در پاریس) نظریه‌پرداز و منتقد سینما و کارگردان بود. او با رشته‌ای از مقالات که در نشریه‌های فرانسوی فیلم نگاشت تأثیر زیادی در پیدایش موج نوی سینمای فرانسه داشت. مهم ترین رسالهٔ او رساله‌ای بود با نام تولد یک آوانگارد جدید: دوربین-قلم که در سال ۱۹۴۸ در شمارهٔ ۱۴۴ مجله اکران فرانسه به چاپ رسید. این رساله همچنین تأثیر زیادی در نظریات فرانسوا تروفو و ایدهٔ سیاست مؤلفان او و نظریه مؤلف اندرو ساریس داشت. او همچنین از سال ۱۹۵۲ به فیلمسازی روی آورد و تعدادی فیلم ساخت که در سینمای موج نو چندان اهمیتی نیافتند.

نظریات سینمایی[ویرایش]

از دید آستروک سینماگر یک نویسنده‌است که نگارشش از طریق قلمی به نام دوربین صورت می‌پذیرد. پس همانگونه که صفت آفرینشگری را در مورد نویسنده به کار می‌بریم، فیلمساز نیز باید آفرینندهٔ اثر خود باشد. او اعتقاد داشت که بسیاری از عناصر سینما را قید و بند خود محصور کرده‌اند. به طور سلسله‌ای از قواعد بصری و دراماتیک. کار فیلمساز آفرینشگر رهایی از دست این سلطه است. آستروک نیز همانند آندره بازن با مونتاژ مخالف بود و ایده‌های واقع‌گرایانه‌ای در باب سینما داشت. به طور کلی نظریه استروک به نظریهٔ دوربین-قلم موسوم شد.

گزیدهٔ فیلم‌شناسی[ویرایش]

  • دیوار قرمز (۱۹۵۳)
  • رابطهٔ بد (۱۹۵۵)
  • پایان هوس (۱۹۵۸)
  • آموزش احساسات (۱۹۶۲)
  • راه‌پیمایی طولانی (۱۹۶۶)

پیوند به بیرون[ویرایش]

صفحهٔ الکساندر آستروک در بانک اطلاعاتی فیلم‌ها

منابع[ویرایش]

  • کارل رایتس و گوین میلار، فن تدوین فیلم، ترجمهٔ وازریک ساهاکیان، انتشارات سروش، ۱۳۸۳، صص ۳۸۸-۳۹۰
  • رابرت استم، مقدمه‌ای بر نظریهٔ فیلم، ترجمهٔ گروه مترجمان، به کوشش احسان نوروزی، انتشارات سورهٔ مهر، ۱۳۸۳، صص ۸۹-۹۰
  • دیوید کوک، تاریخ جامع سینمای جهان، جلد دوم، ترجمه هوشنگ آزادی ور، نشر چشمه، ۱۳۸۰، ص ۱۶