ارتش قارهای
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ارتش قارهای (به انگلیسی: Continental Army) به نیروهای داوطلب مستعمرات سیزدهگانه آمریکا در جنگ با ارتش بریتانیا در جریان انقلاب آمریکا گفته میشود.[۱] فرماندهی این ارتش بر اساس حکم کنگره قارهای بر عهده ژنرال جرج واشنگتن بود.
ژنرال لافایت فرانسوی نیز در تجهیز و آموزش سربازان آمریکایی کمک فراوانی کرد. پیروزی ارتش قارهای در سال ۱۷۸۳ زمینه استقلال واقعی ایالات متحده آمریکا را فراهم کرد .
