اتابک
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع برطبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
اتابک در اصل لغت ترکی است که از زمان سلجوقیان رواج داشت. معنی آن پدربزرگ بود. لغت اتابک مرکب از دو کلمه آتا و بک مخفف بیوک، به معنی بزرگ است، این اصطلاح در دربارهای ایران معمول به معنی آموزگار سلطان و گاهی به معنی بزرگ ایل استفاده شده. [۱]
در دوره سلاجقه، للهها و معلمسرخانههای فرزندان شاه را اتابک خطاب میکردند. این افراد گاه به مقام صدارت نیز میرسیدند. به تدریج و در دورههای بعد گاه به صدراعظم، اتابک یا اتابک اعظم نیز خطاب میشد. افرادی مانند علیاصغرخان اتابک و امیرکبیر، در دوره قاجاریه لقب اتابک اعظم داشتهاند. در دوره مظفرالدینشاه، برخی از شاهزادگان مانند عینالدوله نیز، لقب اتابکی گرفتند. امروزه درنقاط مختلفی از ایران خانواده هایی با این فامیلی وجود دارند ازجمله :گروهی در تهران، یاسوج(دشتروم) ، دهدشت و...[۲]
