نخستوزیر
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
نَخُستوزیر یا صَدر اَعظَم رئیس هیئت وزیران است. در کشورهای مشروطه پادشاهی و بیشتر کشورهای دارای حکومت جمهوری این مقام وجود دارد. البته در برخی از جمهوریهای ریاستی این مقام وجود ندارد و رئیسجمهور رئیس هیئت وزیران است.[۱]
[ویرایش] در ایران
این مقام را در گذشته در ایران وزیر، صدر اعظم و رئیسالوزرا میگفتند. مقام نخستوزیری به معنای امروزی آن پس از مشروطه در ایران بهوجود آمد. در جمهوری اسلامی ایران پنج نفر به نخستوزیری رسیدند؛ مهدی بازرگان، محمدعلی رجایی، محمدجواد باهنر، محمدرضا مهدوی کنی (به طور موقت) و نهایتا میرحسین موسوی، ولی با بازنگری قانون اساسی این مقام حذف شد و پس از آن رئیس جمهور بالاترین مقام اجرائی و رئیس هیئت وزیران است. واپسین نخست وزیر تاریخ ایران میرحسین موسوی بود.[نیازمند منبع]
اولین نخست وزیر پس از مشروطیت ایران میرزا نصرالله نائینی بود که در ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ هم زمان با فرمان مشروطیت به مقام نخست وزیری رسید و در ۲۶ اسفند ۱۲۸۵ پس از ۷ ماه و دوازده روز استعفاء کرد.[نیازمند منبع] بلندترین زمان نخست وزیری در ایران با نزدیک به ۱۳ سال نخست وزیری در اختیار امیرعباس هویدا است. وی در بهمن ۱۳۴۳ به عنوان نخست وزیر انتخاب جانشین حسنعلی منصور شد و در نیمه مرداد سال ۱۳۵۶ پس از ۴۶۰۳ روز استعفاء داد یا برکنار شد.[نیازمند منبع]
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
