آرام‌اس تایتانیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۴۱°۴۳′۵۵″ شمالی ۴۹°۵۶′۴۵″ غربی / ۴۱.۷۳۱۹۴° شمالی ۴۹.۹۴۵۸۳° غربی / 41.73194; -49.94583

RMS Titanic 3.jpg
تایتانیک در حال خروج از ساوت‌همپتون در۱۰ آوریل ۱۹۱۲
مالک
نام: RMS Titanic
مالک: White Star flag NEW.svg وایت استار لاین
بندر ثبت: پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند لیورپول, پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند
مسیر: ساوت‌همپتون تا نیویورک
سفارش داده: ۱۷ سپتامبر ۱۹۰۸
سازنده: هارلند و ولف, بلفاست
شماره یارد کشتی: 401
به آب اندازی: ۳۱ مارس ۱۹۰۹
شروع کار: ۳۱ مه ۱۹۱۱
تکمیل شده: ۲ اوریل ۱۹۱۲
سفر دریایی اول: ۱۰ آوریل ۱۹۱۲ (۱۰۲ سال سال پیش)
ورود به خدمت: ۱۰–۱۵ آوریل ۱۹۱۲
شناسایی: "MGY"
سرنوشت: در ساعت ۱۱:۴۰ ۱۴ آوریل (به ساعت کشتی) به یک کوه یخ برخورد کرد و ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه بعد غرق شد
مشخصات اصلی
کلاس و نوع: Olympic-class ocean liner
گنجایش: ۴۶٬۳۲۸ GRT
وزن: ۵۲٬۳۱۰ tons
درازا: ۸۸۲ فوت ۶ اینچ (۲۶۹٫۰ متر)
پهنا: ۹۲ فوت ۰ اینچ (۲۸٫۰ متر)
ارتفاع: ۱۷۵ فوت (۵۳٫۳ متر)
فرورفتگی در آب: ۳۴ فوت ۷ اینچ (۱۰٫۵ متر)
عمق: ۶۴ فوت ۶ اینچ (۱۹٫۷ متر)
عرشه‌ها: ۹ (A–G)
سرعت: کروز: ۲۱ گره (۳۹ کیلومتر بر ساعت; ۲۴ مایل بر ساعت). بیشینه: ۲۴ گره (۴۴ کیلومتر بر ساعت; ۲۸ مایل بر ساعت)
ظرفیت: مسافران: ۲٬۴۳۵, خدمه: ۸۹۲. مجموع: ۳٬۳۲۷
زیرنویس: قایق‌های نجات: ۲۰ برای ۱٬۱۷۸ شخص

آر ام اس تایتانیک (به انگلیسی: RMS Titanic) کشتی بخار بزرگی بود که در پانزدهم آوریل ۱۹۱۲، در هنگام سفر از بندر ساوتهمپتون انگلیس به نیویورک آمریکا به علّت تصادف با کوه یخ غرق شد و ۱۵۱۴ نفر از مسافران و خدمه آن جان خود را از دست دادند.

طراح اصلی این کشتی بزرگ، مهندس ایرلندی، توماس اندروز و ناخدای کشتی کاپیتان ادوارد جان اسمیت بود. مدیر شرکت دریایی ستارهٔ سفید (صاحب کشتی تایتانیک) بروس ایزمای فرار کرد و زنده ماند. تعداد ۷۱۰ نفر از ۲۲۲۴ نفری که در کشتی بودند زنده ماندند.

دوساعت و نیم تا مرگ تایتانیک[ویرایش]

Titanic-sinking-animation.gif

۲۳:۴۰ نیمه شب ۱۴ آوریل ۱۹۱۲

دیدبان کشتی حضور کوه یخ را اعلام کرد. به دستور کاپیتان اسمیت تایتانیک به سمت چپ هدایت شد. تایتانیک با سرعت ۲۹ کیلومتر بر ساعت در حرکت بودوفرصت کافی برای چرخش به چپ وجلوگیری از برخوردقسمت راست خودبا کوه یخ را نداشت.

۰۰:۰۵ بامداد ۱۵ آوریل

کاپیتان اسمیت به این نتیجه رسید که کشتی غرق خواهد شد؛ در نتیجه عملیات تخلیه مسافران وخدمه از کشتی آغاز شد.

۰۰:۴۵ بامداد

اولین قایق نجات روی آب‌های اقیانوس اطلس شناور شد. به دلیل پیروی از قانون «الویت با زنان و کودکان است»و کم بودن تعداد زن هاوبچه‌ها در کشتی، بسیاری از قایق‌های نجات به جای ۶۹ نفر ظرفیت کامل خود، تنها چند ده نفر سر نشین داشتند.

۱:۵۰ بامداد

به مدت دو ساعت آب وارد جلوی بدنه شد. کشتی به تدریج به سمت چپ می‌چرخید. حوالی ساعت ۱:۵۰ بامداد، آب وارد یکی از راهروهای سمت چپ کشتی شدودرنتیجه چرخش شدت یافت.

۲:۱۵ بامداد

با افزایش فشار آب، دیگ‌های بخار متصل به دودکش شماره ۱ از جا کنده شدودودکش سقوط کرد. آب در مسیری جدید وارد کشتی شدو غرق شدن کشتی شتاب یافت.

Titanic-sinking.png

۲:۱۸ بامداد

تفاوت شدید وزن بین سینه کشتی که به دلیل ورود آب، سنگین شده بود و کشتی دم نسبتاً سبک، تنش عظیمی در بدنه کشتی ایجاد کرد و بدنه کشتی در مقابل دودکش سوم ترک خورد. چند ثانیه بعد و با به حداکثر رسیدن نیروی خمشی، بدنه کشتی دونیم شد. سینه کشتی و دم تنها از طرق اسکلت تقویت شده زیرین به هم متصل ماندند. کشتی دم به سمت چپ چرخید و افراد روی کشتی به بیرون پرتاب شدند.

۲:۱۹ بامداد

سینه کشتی از دم که هنوز شناور بود، جدا شد. کشتی دم سرو ته شده و آب ازسمت جلو وارد آن شد

۲:۲۰ بامداد

درحالی که سینه کشتی با سرعت به سمت کف دریا می‌رفت، کشتی دم به حالت تقریباً عمودی چرخیده و وسایل داخل آن به بیرون ریخته می‌شد؛ در همین حال کشتی دم از سطح اقیانوس ناپدید گشت. دیگ‌های بخار از جای خود خارج شده و مستقیماً به بستر اقیانوس سقوط کردند و پس از ان دیگر تا چند مدت دیده نشد.

۲:۲۱ بامداد

جریان آب در اطراف سینه کشتی باعث از جا در آمدن دکل جلوی کشتی و برخورد آن با سکوی فرماندهی و دودکش‌ها شدند. دودکش‌ها از جا کنده شد به دلیل ظاهر مخروطی شکل سینه و کشتی دم، هر دوی آنهابا کم شدن سرعت به کف اقیانوس سقوط کردند. چرخش ساعت گرد کشتی دم سبب شد قبل از اینکه با کف اقیانوس برخورد کند. وسایل بیشتری از داخل آن به بیرون ریخته شود سینه کشتی با سرعت ۵۵/۵ کیلو متر بر ساعت و بازاویه ۲۰ درجه با بستر اقانوس برخورد کرد؛ در نتیجه بدنه شکسته شد و عرشه‌هایش خرد شدند. بقایای متلاشی شده دم حاکی از برخورد بدتر آن با کف اقیانوس است.

توماس اندروز:تایتانیک غرق می‌شود[ویرایش]

کاپیتان اسمیت به توماس(طراح کشتی) گفت:قسمت‌های ۱ و ۲ و۳ و ۴ و ۵ پر از اب است این چقدر خطرناک است؟ توماس بارنگ پریده پاسخ داد:خیلی بد این کشتی در حال غرق شدن است. کاپیتان:اما تو گفتی تایتانیک هیچ وقت غرق نمی‌شود. توماس:بله گفتم اگر 3 یا 4 قسمت از تایتانیک پر از آب باشد خطرناک نیست ولی نه 5 قسمت. کاپیتان:چند ساعت وقت داریم؟ توماس:نمی‌دونم حد اکثر ۲ ساعت بدنه و انتن باهم میرند

درخواست کمک[ویرایش]

جک فیلیپس از تایتانیک پیغامی رو با رادیو به متن کمک-تایتانیک رو در ساعت ۱۲:۱۵ شب فرستاد نزدیکترین کشتی به تایتانیک کشتی کالیفرنیا بود که چون اپراتور در ان لحظه خواب بود پیغام کمک تایتانیک رو نشنید. بعد ار کالیفرنیا کشتی کارپاتیا بود که پیغام را دریافت کرد و پاسخ داد و به تایتانیک گفت که ما به سوی شما حرکت می‌کنیم اما آنان تا تایتانیک ۹۲ کیلومتر فاصله داشتند. تایتانیک در ساعت ۱۲:۴۵ شروع به پرتاپ موشک‌های نور افشان کمک کرد و پس از ان هر ۱۰ دقیقه یک موشک پرتاب می‌کردند. در ساعت ۴ صبح دیگر اثری از تایتانیک نبود. کشتی‌های کمک ساعت ۶ صبح به تایتانیک رسیدند یعنی بیش از ۵ ساعت دیر تر از موقعی که تایتانیک به کمک آنان نیاز داشت.

فرضیه‌ها[ویرایش]

پس از غرق شدن تایتانیک گزارشهای متعددی در مورد تعداد کثیر کوه‌های یخ در اقیانوس اطلس شمالی منتشر شد. در همان زمان مقامات دریانوردی و هواشناسی آمریکا به روزنامه نیویورک تایمز گفتند که زمستان گرم آن سال باعث شده که توده بزرگی از کوه های یخ در آب های اقیانوس اطلس به حرکت درآیند. در روزها و هفته‌های پیش از وقوع این حادثه جهت باد و دما شمال اقیانوس اطلس باعث شده بود که تعداد زیادی از کوههای یخ به سمت جنوب حرکت کنند.

همه این اطلاعات باعث شده بود که پژوهشگران در گذشته به این نتیجه برسند که در آن روزها تعداد بسیار زیاد و بی‌سابقه‌ای از کوه‌های یخ در بخش شمالی اقیانوس اطلس شناور بودند. یک گروه پژوهشی از آمریکا این فرضیه را مطرح کرده بود که نزدیک شدن بیش از حد ماه به کره زمین باعث شد که در زمستان سال ۱۹۱۲ ارتفاع امواج اقیانوس به شکل چشمگیری افزایش یابد و بنابراین حجم عظیم‌تری از توده‌های یخ از مناطق یخبندان گرینلند جدا شده و در اقیانوس اطلس شناور شدند.

اما در این پژوهش جدید در دانشگاه شفیلد، تمام اطلاعات گارد ساحلی و اداره دریانوردی آمریکا از سال ۱۹۰۰ تا چند دهه بعد را بررسی کرده‌اند. روشهای تحلیل و بررسی اطلاعات با گذشت زمان پیچیده‌تر شده است و مقایسه شرایط جوی دوره‌های مختلف را دشوارتر می‌کند. پژوهشگران بریتانیایی در مطالعات خود متوجه شدند که حجم و تعداد کوه‌های یخ شناور در آن بخش از اقیانوس اطلس در هر سال به نسبت سالهای دیگر تفاوت قابل ملاحظه‌ای داشت. هر چند به حرکت درآمدن توده های یخ در سال ۱۹۱۲ میزان نسبتا بالایی داشته ولی این میزان نه غیرعادی و نه بی‌سابقه بوده است. تخمین زده می شود که در آن سال حدود ۱۰۰۰ کوه یخ از مدار ۴۸ درجه، که مرز منطقه مناسب برای دریانوردی تلقی می‌شد، عبور کرده بودند.

در بیست سال فاصله سالهای ۱۹۰۰ تا ۱۹۲۰ که توسط پژوهشگران مورد بررسی قرار گرفته، حداقل در پنج سال تعداد کوه های یخی که از مدار ۴۸ درجه عبور کرده بودند بالای ۷۰۰ مورد بوده است. طبق آمارهای گارد ساحلی آمریکا تعداد کوههای یخ شناور در این مناطق در سال ۱۹۰۹ از سال ۱۹۱۲ بیشتر بوده است. اگر مبنا را ۶۰ تا ۷۰ سال اول قرن بیستم در نظر بگیریم، تعداد کوههای یخ شناور در سال ۱۹۱۲ جزو بیشترین‌ها بود ولی بدون شک پرشمارترین مورد نبوده است.

پژوهشگران با استفاده از اسناد گارد ساحلی آمریکا و داده های دیگر یک مدل کامپیوتری برای ردیابی مسیر حرکت کوه‌های یخ در سال ۱۹۱۲ طراحی کردند. آنها با استفاده از این مدل کامپیوتری توانستند مسیر حرکت کوه یخی که کشتی تایتانیک را در جنوب گرینلند غرق کرد تشخیص دهند. آنها معتقدند که این کوه یخ احتمالا در پاییز سال ۱۹۱۱ از مناطق یخبندان شمال اقیانوس اطلس جدا شده و در آغاز حرکتش طول آن حدود ۵۰۰ متر و عمق آن حدود ۳۰۰ متر بوده است. براساس تخمین های این مدل محاسبه کامپیوتری، در زمان وقوع حادثه یعنی ۱۴ آوریل ۱۹۱۲، حجم و اندازه این کوه یخ با آنچه که در عکسهای ویلیام اسکویرز ناخدای کشتی مینیا دیده می شود مطابقت دارد. کشتی مینیا در عملیات جستجو و نجات مسافران تایتانیک شرکت داشت و ناخدای آن از کوه یخی که به کشتی اصابت کرده بود چندین عکس گرفته است.[۱]

فرضیه ماه کامل[ویرایش]

دانشمندان اخیراً" فرضیه‌ای جدید را مطرح کرده‌اند که می‌گوید ماه کامل (قرص ماه) در غرق شدن و برخورد کشتی تایتانیک با کوه یخ نقش داشته‌است. محققان دانشگاه ایالتی تگزاس در سن مارکوس می‌گویند ماه کامل باعث رانش کوه یخ به سمت جنوب شده‌است.[۲]

فرضیه شرایط جو و اتمسفر منطقه[ویرایش]

مورخ بریتانیایی با نام تیم مالتین معتقد است که جو و اتمسفر منطقهٔ سقوط کشتی شرایط را برای کارکنان کشتی بسیار سخت کرده بود و آنها نتوانسته‌اند کوه یخی را متوقف کنند تا به کشتی برخود نکند.[۳]

مشاهدات چارلز هربرت لایتولر ناخدای دوم کشتی تایتانیک[ویرایش]

از همان لحظه‌ای که بندر بلفاست را ترک کردیم هوا بسیار عالی بود. وقتی که به عمق اقیانوس اطلس رسیدیم، هوا خیلی ملایم و وضعیت آب مثل دریاچه‌هایی بود که در ضرب‌المثل‌ها از آنها یاد می‌شود. حتی یک ذره باد هم نمی‌وزید و آب دریا مثل یک ورقه شیشه‌ای بود. در هر موقعیت دیگری این شرایط آب و هوایی می‌توانست مطلوب و ایده‌آل باشد. ولی هر کس که در مورد کوه‌های یخ تجربه داشته باشد می‌داند که دقیقا همین شرایط به علاوه آسمان بدون ماه، تشخیص و رویت کوه‌های یخ را بسیار دشوار می‌کند و قاعدتا بر هوشیاری ناخدا، افسران و ملوانان کشتی می‌افزاید.

[۴]

تکمیل نقشه لاشه کشتی[ویرایش]

پژوهشگران به وسیله ۱۰۰۰۰۰ عکسی که به وسیله ربات‌های زیردریایی گرفته شده‌است توانسته‌اند نقشه‌ای از جایگاه لاشه کشتی غرق شده ترسیم کنند.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

تایتانیک (فیلم)

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]