آتل‌بندی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آتل مچ دست

آتل بندی نوعی روش موقت در مواقع اورژانس جهت ثابت نمودن عضو صدمه دیده است. با توجه به اینکه در مواردی مانند شکستگی استخوان، دررفتگی و یا ضرب دیدگی، حرکت عضو آسیب دیده موجب افزایش احتمالی آسیب‌ها میگردد بیحرکت نمودن آن ضروری است. در بیمارستان برای بیحرکت نمودن اغلب از روش گچ گیری یا جراحی و تثبیت قطعات شکسته استخوان با گذاشتن فیکساتور (پلاتین) استفاده میکنند ولی در موارد فوریتهای پزشکی میتوان با قراردادن دو جسم ثابت مانند دوقطعه چوب یا لوازم مشابه در اطراف بافت آسیب دیده و پیچیدن باند یا پارچه به دور آن اینکار را انجام داد. به این روش آتل بندی می گویند.

انواع آتل[ویرایش]

انواع آتل عبارتند از: آتل خشک (مثل یک تکه چوب یا صفحه فلزی)، آتل نرم مثل بالش یا ملحفه چندلا شده، آتل کششی و آتل بادی یا پلاستیکی (از بازوبند فشارسنج یا لباس ضد شوک بادی و وسایل شبیه آن نیز می‌توان به عنوان آتل بادی استفاده کرد.)

قوانین آتل بندی[ویرایش]

ابتدا زخم های باز را پانسمان کنید و بعد آتل بندی کنید.

آتل باید به قدر کفایت بلند باشد که نه تنها عضو شکسته، بلکه مفاصلی را که در بالا و پایین شکستگی قرار دارند، را نیز بی‌حرکت نماید.

در صورت وجود آتل‌های فلزی پیش ساخته که برای هر عضوی مخصوص ساخته شده از آنها استفاده می‌کنیم در غیر اینصورت از وسایل موجود استفاده میکنیم.

قبل و بعد از آتل‌بندی نبض عضو شکسته مورد بررسی قرار گیرد تا اگر در طی آتل‌بندی مسیر گردش خون بسته شده، مشخص گردد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

شکستگی استخوان

منابع[ویرایش]