فیزیولوژی دایناسورها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

نسخه‌ای که می‌بینید، نسخهٔ فعلی این صفحه است که توسط Fatranslator (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۸ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۴۷ ویرایش شده است. آدرس فعلی این صفحه، پیوند دائمی این نسخه را نشان می‌دهد.

(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

فیزیولوژی دایناسورها (انگلیسی: Physiology of dinosaurs) فیزیولوژی دایناسورها از نظر تاریخی موضوعی بحث‌برانگیز بوده‌است، خصوصاً اینکه به تازگی، بسیاری از شواهد جدید در فیزیولوژی دایناسورها ارائه شده‌است، از جمله سیستم‌های متابولیکی و ترموژولوگرافی، بلکه در سیستم‌های تنفسی و قلبی عروقی نیز هست.

در سالهای اولیه دیرینه‌شناسی دایناسورها، به‌طور گسترده‌ای مورد توجه قرار گرفت که آنها مارمولک‌های لاغر، دست و پاگیر و پر از باد هستند. با این حال، با کشف اسکلت‌های بسیار کامل تر در غرب ایالات متحده، از دهه ۱۸۷۰، دانشمندان می‌توانند تفسیرهای آگاهانه تری از زیست‌شناسی و فیزیولوژی دایناسورها انجام دهند. ادوارد درینکر کوپ، حریف ایتنیل چارلز مارش در جنگهای استخوانی، حداقل برخی از دایناسورها را فعال و چابک مطرح کرد، همان‌طور که در نقاشی دو جنگ "Laelaps" تولید شده تحت سرپرستی وی توسط چارلز نایت تولید شده‌است.

منابع[ویرایش]