کم‌ماهیچگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کم‌ماهیچگی[۱] یا سارکوپنیا(به انگلیسی: Sarcopenia) به از دست رفتن و زوال توده ماهیچه‌های اسکلتی بدن به دلیل پیری گفته می‌شود. انسان‌ها پس از سن ۲۵ سالگی هر سال نیم درصد تا یک درصد از توده عضلانی خود را از دست می‌دهند.

معمولاً بعد از سن ۴۰ سالگی در هر دهه ۵ درصد از حجم ماهیچه‌ها از دست می‌روند و این موضوع از آن جا که ماهیچه‌ها نقش اصلی را در تعیین قدرت فیزیکی دارند، بسیار مهم است. بعد از سن ۶۰ سالگی ۶۵ درصد مردان و ۳۰ درصد زنان به کم‌ماهیچگی متوسط تا شدید مبتلا می‌شوند.[۲]

بررسی‌هایی که بر روی موش‌ها انجام شده نشان می‌دهد که، کم‌ماهیچگی زمانی رخ می‌دهد که کلسیم توسط گروهی از پروتئین‌های سلول‌های ماهیچه‌ای بنام کانال‌های ریانودین به بیرون تراوش می‌کند. این تراوش‌ها، زنجیره‌ای از رویدادها را راه‌اندازی می‌نماید که سرانجام توانایی انقباض ماهیچه را محدود می‌سازد.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. برابرنهاده‌های فرهنگستان زبان فارسی: دفتر هشتم. بازدید: اکتبر ۲۰۱۱.
  2. موسسه خیریه دیابت طبرستان، بازدید: اکتبر ۲۰۱۱.
  3. انجمن حمایت از مبتلایان به دیستروفی، بازدید: اکتبر ۲۰۱۱.